άλλη μια Δευτέρα....

Δεν ξέρω γιατί γράφω... τα πλήκτρα πατιούνται μόνα τους...αυτόματη κίνηση πλέον..

Μάλλον για να ποστάρω αυτή τη φώτο..

Μαγεία...

Έχουν αρχίσει τα δύσκολα, το νιώθω..

παίρνω ένα δρόμο χωρίς επιστροφή..

πρέπει να φανώ δυνατή, είμαι δυνατή..

Αύριο δευτέρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις πάλι..

Πφφ...

Μένουμε ίδιοι, αλλάζοντας..

πως πάει άραγε αυτό??

νιώθω να αλλάζω και δεν έχω σημείο αναφοράς...απλά..στροβιλίζονται όλα...

και εγώ να προσεύοχομαι να σταματήσει αυτό το τρενάκι γιατί θα ξεράσω...

Αλλαγή...

Δύσκολη λέξη, ύπουλη..

Άλλοι σου λένε είναι για καλό, άλλοι για κακό..

θέλω να βάψω τα μαλλιά μου, να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να φύγει αυτή η μελαγχολία που έχει καθίσει πάνω μου και δεν ξεκολλάει..να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να σε βγάλω απο τη ζωή μου, να βρω το κουράγιο να υψώσω ανάστημα..να μια αλλαγή για κακό..

Ρουτίνα...

μια κατάσταση την οποία προσπαθούσα χρόνια να αποφύγω, και κορόιδευα εννοείται, και τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής...όταν παψεις να ταξιδεύεις, έστω και με το μυαλό να πετάς σε άγνωστα μέρη, τότε παύεις να ζεις...

Συμβιβασμός...

χωρίς υπρεβολές, η ζωή μου όλη.

No further comments.

Έρωτας...

χα, εδώ πιάσαμε λαβράκι..

Έρωτας ζητείται! να με βγάλει απο τη μιζέρια μου...

Μην ξημερώνεις νύχτα, έτσι κι αλλιώς, θα ξημερώσει άλλη μια Δευτέρα...σαν όλες τις άλλες..

Γιατί όταν λείπεις εσύ...

..Το σπίτι μοιάζει διαφορετικό...είναι διαφορετικό..
..Μαγειρεύω για μένα μόνο, και το φαγητό μένει..
..Δεν υπάρχει κάποιος να ακούω την αναπνοή του το βράδυ και να ηρεμώ..
..ανοία...
..Εντελώς χύμα κατάσταση όμως...

..Δεν υπάρχει λόγος να γυρίσω νωρίς στο σπίτι και κοπροσκυλιάζω άδικα μέχρι αργά..
..δεν έχω όρεξη για τίποτα...
..κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι...
..ακούω μουσική και σε σκέφτομαι..
..όλα μάταια..
..οι νότες παραμένουν νότες, δεν μεταμορφώνονται...
..ακόμη και ο λαβ, είναι απλά ένας σταθμός..

..Γιατί όταν λείπεις εσύ, λείπω και εγώ...

Δεν με αγάπησες ποτέ όπως θα ήθελα να αγαπηθώ..

Χθες το βράδυ, εκεί που ο Μορφέας ετοιμαζόταν να με πάρει στην αγκαλιά του, μια σκέψη ήρθε στο μυαλό μου και με κράτησε ξύπνια για πολλή ώρα...

Δεν με αγάπησες ποτέ όπως θα ήθελα να αγαπηθώ..

Δεν με έκανες ποτέ να νιώσω πως είμαι μοναδική..πως ο κόσμος είναι όμορφος γιατί απλά υπάρχω εγώ για να σου ομορφαίνω τη ζωή...

Δεν με έκανες ποτέ να νιώσω πως είμαι το πλάσμα που σε ολοκληρώνει, που πλησιάζει έστω την ολοκλήρωση..

Δεν με έκανες να νιώσω ποτέ τόσο ποθητή, ώστε ολόκληρο το κορμί σου να παίρνει φωτιά στο άγγιγμα μου..

Και όλα αυτά..τη στιγμή που εγώ έδωσα και την ψυχή μου για σένα..που τα παράτησα όλα για να είσαι εσύ καλά.. για να είμαστε μαζί..

Που και μόνο στο βλέμμα σου καιγόμουν...που στο φιλί σου αναριγούσα ολόκληρη... που το χαμόγελο σου απλά έφερνε τον ουρανό στη γη...

Ήταν όλα άδικα τελικά??

Αληθεύει λοιπόν... Πάντα ο ένας αγαπάει πιο πολύ απο τον άλλον...όχι και τέτοια διαφορά όμως ρε φίλε....

Δεν είσαι για μένα, φοβάσαι ν' αγαπάς μωρό μου...

Τόσο απλά. Το ξέρεις, στο έχω πει.. Στην πρώτη ευκαιρία που θα βρω, θα φύγω μακριά.. μπας και αφήσω πίσω μου ότι με κρατάει στο βυθό και βγω στην επιφάνεια..
Με ενοχλεί η τόση εγωπάθεια..δες και τον άλλο, τι νιώθει, την άλλη πλευρά τέλος πάντων!
Τι σκατά, χάθηκε όλη η περιέργεια για το ευ ζην του άλλου? Δεν είσαι ευτυχισμένος αν είναι και ο άλλος? Γιατί ολοι κοιτάνε να είναι εκείνοι καλά, ακόμη κι αν χρειαστεί να πατήσουν επί πτωμάτων? Πφφ...

Άφησε με.....

Απλά άσε με γαμώτο.. άφησε με ελεύθερη...με πνίγεις, με κρατάς πίσω...
Θέλω να πετάξω! Θέλω να λυτρωθώ απο τα δεσμά σου... Δεν μπορώ άλλο, μ'ακούς? Δεν μπορώ...

Θα με καταστράψει η ασυνέπεια σου.. θέλω να αναπνέυσω μόνη μου..

Swing of emotions.... Falling IN and OUT of Love....

Τη μια μέρα σ'αγαπώ, την άλλη σε μισώ...

Περιμένω μήνυμα σου με το κινητό στο χέρι στο μπάνιο, στην κουζίνα, στο ψιλικατζίδικο, στο γυμναστήριο... ή όταν μου στέλνεις, δε σου απαντάω για ώρες..

Σου γράφω ποιηματάκια, και μετά τα στέλνω αλλού μπας και εξιλεωθώ...

Είσαι τόσο πολύ μέσα στον οργανισμό μου που δεν αντέχω άλλο!!

Και το χειρότερο? Ups and Downs...συνέχεια...συνέχεια όμως!!!!!!

Κανονίζουμε να βγούμε και γίνομαι όμορφη για σένα, και ξαφνικά τρώω την ξενέρα της ζωής μου και δε θέλω να σε βλέπω στα μάτια μου..

I will never be your stepping stone...

Τραγουδάω στον εαυτό μου μπας και το πιστέψω.. Κάποιος μου είπε πως ήρθε η ώρα για το "back to daylight"... Επιστροφή στα καλά, στις ευχαριστές στιγμές, στο περνώ και μόνη μου καλά, στο δε βαριέσαι, τι είχαμε, τι χάσαμε...

Αλλά...να...κοίτα δηλαδή....εχμ...πως να το πω.... ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΣΕΝΑ!!!! και αυτό πονάει...

Ονειρέψου με, μα μη μ'αγγίζεις. . . .

Μη μ'αγγίζεις σου λέω. . . Πονάει. . Κάθε φορά και περισσότερο. . .

Όσο κι αν λαχταράω να αγγίξω τα δυο σου χείλη, όσο κι αν σε ονειρεύομαι κάθε βράδυ, δε θέλω άλλο πόνο. . . Φτάνει. . .

Θέλω να είμαι καλά, μ'ακούς? Πως θα το κάνω αυτό?? Ε?

Πφ. . . .

Πόσο θα΄θελα να πω, πως σε ξεπέρασα. . . . . . Εις μάτην.

Still in love. Always.