The truth of the day

Όταν ήθελα να φύγω, με κρατούσαν άνθρωποι πίσω..

 Τώρα που δεν με κρατάει κανένας, δεν ξέρω αν θέλω να φύγω..

The moment of truth

I believe that we can be extraordinary together, rather than ordinary apart...

Καταστροφολογίες

Συναντάς καινούριους ανθρώπους. Νέες εμπειρίες ζωής, νέα ανοίγματα καριέρας, νέοι δρόμοι, νέες προσωπικότητες, φρέσκα πρόσωπα.

Και δεν είσαι σίγουρος για το ποιοι είναι και τι κουβαλάνε. Φυσικά η πρώτη εντύπωση μετράει.

Απο εκεί και πέρα όμως?

Πως μπορείς να ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς? Σε ποιον από όλους να ανοιχτείς? Που να πεις τον πόνο σου, τις ανησυχίες σου, που να μοιραστείς τις κοινές σας εμπειρίες?

Αρχίζεις να ανοίγεσαι. Να λες την ιστορία σου, να ακούς την ιστορία των άλλων. Να προβληματίζεσαι. Να χαίρεσαι, να χαμογελάς. Να αγχώνεσαι. Να προβληματίζεσαι. Να στεναχωριέσαι. Να νιώθεις τα ίδια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς καλά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς κακά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να βλέπεις ότι ο κάθε ένας από αυτούς που έχεις γύρω σου κοιτά την πάρτη του, τη βολή του.

Είσαι σαν τους άλλους? Είσαι άλλος ένας εαυτούλης?

Πάντα πίστευες πως είσαι more than that.
Είσαι όμως?

Όλα είναι στο μυαλό

Το καλοκαίρι ξεκίνησε σε νησί. Καλό σημάδι. Ήλιος, θάλασσα, κόσμος. Και το καλύτερο όλων: τα πάντα πληρωμένα.
Οι μέρες έμοιαζαν όνειρο. Εκεί που όλοι περνούσαν κρίση, εγώ ένιωθα πως είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Μακριά από όλους κι από όλα, για άλλη μια φορά, οι επιλογές μου με οδήγησαν σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.
Φθινόπωρο. Αρχίζει και ερημώνει. Ο αέρας ακούγεται πλέον συνέχεια. Νυχτώνει νωρίς και ο κόσμος είναι πιο σκυθρωπός. Το ταμείο είναι μείον, ψάχνω τους ανθρώπους γύρω μου και η δουλειά δε με γεμίζει καθόλου.
Πάντα πίστευα στους ανθρώπους και στη δύναμη που έχουν πάνω μας. Πίστευα στις σχέσεις, τις ανθρώπινες και τις πιο προσωπικές. Στις προσωπικές, πιστεύω ακόμη.
Έχω ζήσει με αγάπη και έχω προσφέρει απλόχερα την αγάπη μου. Νιώθω τους ανθρώπους που είναι μακριά μου να μου δίνουν δύναμη, αλλά μέρα με τη μέρα, ο ευλογημένος τόπος με πνίγει. Η θάλασσα, αντί να παίρνει μακριά τα προβλήματα μου, μου τα φέρνει όλο και πιο κοντά με κάθε κύμα που σκάει δίπλα μου.

Προσπαθώ σε κάθε δυνατή ευκαιρία να δραπετεύω και βρίσκω λίγη ζεστασιά 75 και κάτι ναυτικά μίλια και 504 χμ από εδώ...

Μήπως όλα είναι στο μυαλό? Η φυλακή που με κρατάει εδώ, μήπως με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο θολά απ' ότι πραγματικά είναι? Μήπως οι επιφανειακές σχέσεις που έχω εδώ με κάνουν όλο και πιο κυνικό άνθρωπο? Μήπως η απουσία οποιουδήποτε ενδιαφέροντος για τη δουλειά μου με κάνει να παραλογίζομαι? Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση...

Υ.Γ. Άγγελε, εδώ είμαι πάντα, δε φεύγω. Τελευταία προέκυψαν κάποια θεματάκια και δεν μπαίνω τόσο συχνά, αλλά όποτε με ψάξεις, να ξέρεις πως θα με βρεις.

Εμπειρίες ζωής

Υποτίθεται ότι κάθε νέα εμπειρία έχει να μας προσφέρει κάτι.. να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο ανοιχτόμυαλους, πιο προοδευτικούς, πιο κοινωνικούς, πιο κάτι τέλος πάντων..

Όταν όμως μια από τις μεγαλύτερες εμπειρίες - θεωρητικά- της ζωής σου, αντί να σε κάνει να νιώθεις πως κερδίζεις σε εμπειρίες, σε κάνει να νιώθεις πως χάνεις σε χρόνο...τη συνεχίζεις?? Και πως βρίσκεις το κουράγιο να τη σταματήσεις? Και ποιος ξεκινά πάλι από την αρχή.....

Η άριστη τέχνη της λήθης

Πόσο εύκολα μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχάσει? Πόσο χρόνο χρειάζεται? Πέντε λεπτά? Μια βδομάδα? Ένα μήνα? Έξι μήνες? Ένα χρόνο?
Πόσο καιρό χρειάζεται μια πληγή για να κλείσει? Μήπως δεν κλείνει ποτέ?

Πόσο εύκολα μπορείς να διαγράψεις έναν άνθρωπο? Και πόσο εύκολα μπορούν να σε διαγράψουν οι άλλοι? Αρκεί μόνο να φύγεις χίλια χιλιόμετρα μακριά? Αυτό μόνο? Ή μήπως όσο μακριά και αν πας, κάποια πράγματα δε φεύγουν ποτέ? Σα σημάδια? Σα μελανιές? Αποτυπώματα στο μυαλό σου...
Που ότι και αν κάνεις, θα σε κυνηγάνε σαν φαντάσματα? Για να σου θυμίζουν ότι έφυγες ή ότι έφυγαν .. ότι όσο και αν προσπαθείς να τα διώξεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, εκείνα μια ζωή θα έρχονται στο μπροστά και πάντα ακάλεστα? Χωρίς να τα έχεις ζητήσει, χωρίς να τα χρειάζεσαι...

Και πότε πιστεύεις ότι οι άλλοι σε ξέχασαν? Όταν πάψουν να σου στέλνουν μηνύματα? Όταν πάψουν να απαντούν στα δικά σου? Όταν πάψουν να σε σκέφτονται ?Πότε??

Ημέρα 15η

Οι λυκοφιλίες δεν με ενδιέφεραν ποτέ. Μόνο επιφάνεια. Ουσία πουθενά. Περιποιημένο περιτύλιγμα και το περιεχόμενο απόν. Πως είναι δυνατόν? Γιατί κάποιοι άνθρωποι να είναι πρόβατα?

Θα μου πεις άλλοι είναι λιοντάρια, άλλοι τίγρεις, άλλοι πουλιά και άλλοι πρόβατα, απ 'όλα έχει ο μπαχτσές. Γιατί έτυχαν σε μένα τα πρόβατα όμως οεο?

Δείξε μου ότι έχεις έρθει εδώ για να δώσεις κάτι. Να προσπαθήσεις για κάτι. Να γνωρίσεις κάτι. Να μάθεις κάτι. Παλιότερα τα χλεύαζα τα περί leader και follower. Τώρα απλά βλέπω ότι μ' ακολουθούν όσο μακριά και αν πάω.

Άλλη μια άσπρη μέρα ξημέρωσε με προοπτικές επιτυχίας. Βόλτα και ξενάγηση και μαμ και όλα καλά. Άντε να δούμε.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν βγάζω γρήγορα συμπεράσματα, πάντως κι αυτό από αλλού το κληρονόμησα.

Κάπου ανάμεσα σε στέγη, βιβλία, μελωδίες και φθινόπωρο...

Βγαίνω στη βεράντα για ένα κλεφτό τσιγάρο μετά απο πόσες ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή...Ναι. έκανα καλή δουλειά. Κάθισα και έγραψα με αλφαβητική σειρά, όλες τις εστίες που υπάρχουν στην περιοχή που θα με φιλοξενήσει το ερχόμενο εξάμηνο...

Δε φοβάμαι καθόλου. Είμαι έτοιμη. Πάντα ήμουν. Απλά τώρα το έμαθαν και οι γύρω μου. Αυτό που με φοβίζει είναι το οτι θέλω να μη γυρίσω..Χμ.. αυτό ας μην το πούμε παραέξω. Δεν ξέρω αν είναι όλοι έτοιμοι να το μάθουν.

Ησυχία. Βρεγμένοι δρόμοι και τα μισά κίτρινα μισά πράσινα φύλλα του δέντρου μπροστά στο σπίτι υγρά. Δεν έχει κρύο. Δοκιμάζω τον εαυτό μου για το πόσο θα κρατήσω. Άλλωστε είναι απαραίτητα τέτοια κρασ τεστ. Θα πάω στη χώρα του ψόφου, πρέπει να μπορώ να χειριστώ το κρύο.

Άρχισε ξανά. Ακούγεται μόνο ο Μίλτος, η Ελευθερία και οι φίλοι τους. Και φυσικά η βροχή. Κάτι τέτοιες ώρες, είναι σα να μου μιλάει. Να συζητάμε για όσα με παιδεύουν, όσα με τρομάζουν, με ενθουσιάζουν.. Καλή ακροάτρια, δε λέω.

Φοβάσαι μου είπες μην κάνεις λάθη... μα ποιος δεν έκανε? Και γιατί θα πρέπει να ζεις μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο?... Ζήσε αγάπη μου...ζήσε μαζί μου κι ας κάνουμε μαζί λάθη..

Όπως είπε και ο λατρεμένος Όσκαρ, ο τόπος που διαπράττονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα, είναι ο εγκέφαλος. Εκεί μετράνει όλα. Μικρά και μεγάλα. Που πραγματικά, δεν έχουν και μεγάλη διαφορά. Μικρά και μεγάλα. Νύχτα και Μέρα. Άσπρο και Μαύρο. Πόνος και Χαρά.
Το θέμα είναι να πεις πως τα χεις ζήσει και τα δύο. Αλλιώς και τι να λέει αδερφέ... Αν δε ζήσεις τη νύχτα, δε μπορείς να εκτιμήσεις τον ήλιο..Αν δεν βούλιαξες στο μαύρο, δεν μπορείς να εξαγνιστείς στο λευκό...και φυσικά, αν δε βιώσεις τη χειρότερη εξαθλίωση, την απογοήτευση, την πίκρα, το χωρισμό και το πόνο σε ψυχή και σώμα, δεν μπορείς να καταλάβεις την κάθαρση, τη λύτρωση που μπορεί να σου προσφέρει ένα χαμόγελο, ένα γλυκό βλέμμα, ένα βουβό σ'αγαπώ....

Αμπελοφιλοσοφώ πάλι βραδιάτικα. Ώρα για Ντοστογιέφσκι. Το ριξα στα βαριά.

Χμ..Περίεργη φάση...Οκτώβρης...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει και εγώ νιώθω ξανά λίγο απόμακρη..
Σαν να είμαι θεατής της ζωής μου...έχω να το νιώσω απο το λύκειο...ίσως φταίει το οτι οι μέρες μου περνάνε με πολλή δουλειά και πολλή ρουτίνα...
Επέλεξα να σπουδάσω το επάγγελμα μου ακριβώς για να αποφύγω τα τετριμμένα και να που φαίνεται πως κανείς δε μπορεί να γλιτώσει απο αυτά...χμ...

Βγήκες πολύ άγρια απο τη ζωή μου..το ξέρω πως δεν προσπαθώ καν να σε φέρω πίσω..δεν είμαι σίγουρη πλέον αν σε θέλω σε αυτή...αν χωράς...θα μου πεις πως γίνεται ένας άνθρωπος που τη γέμιζε, τώρα να μη χωράει..έλα μου ντε...

Είναι που έμαθα να ζω με εμένα πια...να ζω με τις σκέψεις μου...να έχω το χώρο και το χρόνο μου...να αθλούμαι..να διαβάζω..να ενημερώνομαι...να γελάω...να βγαίνω επιτέλους με νέο κόσμο και να κινητοποιούμαι...

Είδες, αυτό που μου είχες πει κάποτε να κάνω γιατί σε έπνιγα, το να βγω με άλλους ανθρώπους στην τελική σε έδιωξε μακριά... οξύμωρο θα έλεγα...

Μου αρέσει το φθινόπωρο. Γιατί άλλαξα τη ντουλάπα μου και έβαλα όλα τα φούτερ. Και βρήκα τα κασκόλ μου και τα σκουφάκια μου και είμαι σίγουρη πως θα τα κάνω το νέο φετίχ μου. Πάνε τρελά και με τα λογής λογής χρώματα σταράκια μου που δε θα βγάζω ούτε το ένα, ούτε το άλλο από πάνω μου.

Και φυσικά εσύ. Έχω καιρό να σε αναφέρω. Αλλά όπως και να το κάνουμε, όσο πάει ο καιρός, τόσο δυναμώνει αυτό που νιώθω για σένα. Εντελώς όμως. Τόσο γίνομαι κτητική και ζηλιάρα και τρελή εντελώς με την πάρτη σου και κάθε πρωί που ξυπνάω και είσαι δίπλα μου, κάνω σα χαζή χαρούλες. Ναι, ακόμη.

Προσπάθειες αυτονομίας...

Μου αρέσει πολύ να φιλοξενώ κόσμο στο σπίτι μου... θες γιατί είναι μεγάλο ( δύο κρεβάτια και ένας καναπές), θες γιατί είναι σχετικά κέντρο, θες γιατί έτσι νιώθω πως μου λείπει λιγότερο ο Λομπάκος μου... όπως και να'χει αυτές τις μέρες φιλοξένησα ένα απο τα πιο καλόψυχα άτομα που έχω στη ζωή μου.

Εννοείται πως περάσαμε υπέροχα. Αυτές τις τέσσερις μέρες, έζησα ξανά τα πάλαι-ποτέ φοιτητικά μου χρόνια, πήγα στα μέρη που σύχναζα, γέλασα, έκλαψα, σκέφτηκα, έκανα βόλτα παραλία, έφαγα μέχρι σκασμού, κλπ κλπ κλπ...

Το κακό όμως, είναι πως σου φέρνει στο μυαλό, πράγματα, σκηνικά και τρόπο ζωής που έχεις προσπαθήσει με χίλια ζόρια να αποβάλλεις απο τον οργανισμό σου.. σου θυμίζει πόσο ξέγνοιαστα περνούσες..που ξυπνούσες οτι ώρα ήθελες..που έλιωνες στους καφέδες..που έβλεπες ταινίες μέχρι τα ξημερώματα..που συζητούσες στη βεράντα και γελούσες και ξυπνούσες τους γείτονες....

Πριν λίγο την πήγα στα ΚΤΕΛ και θα πήγαινα γυμναστήριο. Επειδή όμως είμαι και ολίγον loner, προτίμησα να κάνω τη σαλάτα μου, να ακούσω λαλά και να χαζέψω στο νετ, σε μια προσπάθεια να περάσω λίγο me-time...να ξαναβρώ την αυτονομία μου...

Και συνεχίζουμε...σήμερα το βράδυ, θα περιμένω τον άγγελο μου... και πάει λέγοντας...

άλλη μια Δευτέρα....

Δεν ξέρω γιατί γράφω... τα πλήκτρα πατιούνται μόνα τους...αυτόματη κίνηση πλέον..

Μάλλον για να ποστάρω αυτή τη φώτο..

Μαγεία...

Έχουν αρχίσει τα δύσκολα, το νιώθω..

παίρνω ένα δρόμο χωρίς επιστροφή..

πρέπει να φανώ δυνατή, είμαι δυνατή..

Αύριο δευτέρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις πάλι..

Πφφ...

Μένουμε ίδιοι, αλλάζοντας..

πως πάει άραγε αυτό??

νιώθω να αλλάζω και δεν έχω σημείο αναφοράς...απλά..στροβιλίζονται όλα...

και εγώ να προσεύοχομαι να σταματήσει αυτό το τρενάκι γιατί θα ξεράσω...

Αλλαγή...

Δύσκολη λέξη, ύπουλη..

Άλλοι σου λένε είναι για καλό, άλλοι για κακό..

θέλω να βάψω τα μαλλιά μου, να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να φύγει αυτή η μελαγχολία που έχει καθίσει πάνω μου και δεν ξεκολλάει..να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να σε βγάλω απο τη ζωή μου, να βρω το κουράγιο να υψώσω ανάστημα..να μια αλλαγή για κακό..

Ρουτίνα...

μια κατάσταση την οποία προσπαθούσα χρόνια να αποφύγω, και κορόιδευα εννοείται, και τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής...όταν παψεις να ταξιδεύεις, έστω και με το μυαλό να πετάς σε άγνωστα μέρη, τότε παύεις να ζεις...

Συμβιβασμός...

χωρίς υπρεβολές, η ζωή μου όλη.

No further comments.

Έρωτας...

χα, εδώ πιάσαμε λαβράκι..

Έρωτας ζητείται! να με βγάλει απο τη μιζέρια μου...

Μην ξημερώνεις νύχτα, έτσι κι αλλιώς, θα ξημερώσει άλλη μια Δευτέρα...σαν όλες τις άλλες..

Γιατί όταν λείπεις εσύ...

..Το σπίτι μοιάζει διαφορετικό...είναι διαφορετικό..
..Μαγειρεύω για μένα μόνο, και το φαγητό μένει..
..Δεν υπάρχει κάποιος να ακούω την αναπνοή του το βράδυ και να ηρεμώ..
..ανοία...
..Εντελώς χύμα κατάσταση όμως...

..Δεν υπάρχει λόγος να γυρίσω νωρίς στο σπίτι και κοπροσκυλιάζω άδικα μέχρι αργά..
..δεν έχω όρεξη για τίποτα...
..κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι...
..ακούω μουσική και σε σκέφτομαι..
..όλα μάταια..
..οι νότες παραμένουν νότες, δεν μεταμορφώνονται...
..ακόμη και ο λαβ, είναι απλά ένας σταθμός..

..Γιατί όταν λείπεις εσύ, λείπω και εγώ...

Swing of emotions.... Falling IN and OUT of Love....

Τη μια μέρα σ'αγαπώ, την άλλη σε μισώ...

Περιμένω μήνυμα σου με το κινητό στο χέρι στο μπάνιο, στην κουζίνα, στο ψιλικατζίδικο, στο γυμναστήριο... ή όταν μου στέλνεις, δε σου απαντάω για ώρες..

Σου γράφω ποιηματάκια, και μετά τα στέλνω αλλού μπας και εξιλεωθώ...

Είσαι τόσο πολύ μέσα στον οργανισμό μου που δεν αντέχω άλλο!!

Και το χειρότερο? Ups and Downs...συνέχεια...συνέχεια όμως!!!!!!

Κανονίζουμε να βγούμε και γίνομαι όμορφη για σένα, και ξαφνικά τρώω την ξενέρα της ζωής μου και δε θέλω να σε βλέπω στα μάτια μου..

I will never be your stepping stone...

Τραγουδάω στον εαυτό μου μπας και το πιστέψω.. Κάποιος μου είπε πως ήρθε η ώρα για το "back to daylight"... Επιστροφή στα καλά, στις ευχαριστές στιγμές, στο περνώ και μόνη μου καλά, στο δε βαριέσαι, τι είχαμε, τι χάσαμε...

Αλλά...να...κοίτα δηλαδή....εχμ...πως να το πω.... ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΣΕΝΑ!!!! και αυτό πονάει...

Ονειρέψου με, μα μη μ'αγγίζεις. . . .

Μη μ'αγγίζεις σου λέω. . . Πονάει. . Κάθε φορά και περισσότερο. . .

Όσο κι αν λαχταράω να αγγίξω τα δυο σου χείλη, όσο κι αν σε ονειρεύομαι κάθε βράδυ, δε θέλω άλλο πόνο. . . Φτάνει. . .

Θέλω να είμαι καλά, μ'ακούς? Πως θα το κάνω αυτό?? Ε?

Πφ. . . .

Πόσο θα΄θελα να πω, πως σε ξεπέρασα. . . . . . Εις μάτην.

Still in love. Always.

Ζητείται εαυτός...

Υπάρχουν μέρες που δεν με αναγνωρίζω.. που να έχω πάει άραγε...?

Ζητείται ο εαυτός μου.. Μήπως τον είδε κανείς??

Έδώ και κάποιες μέρες, δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα,δεν μπορώ να βρω ευχαρίστηση σε τίποτα και κανείς δεν είναι ικανός να μου τραβήξει το ενδιαφέρον.
Θέλω να αγαπήσω τη ζωή ξανά!!!! Είμαι μικρή ακόμη!!!!

Από την άλλη, όταν προσπαθώ να σκεφτώ αισιόδοξα,λέω πως είναι ευκαιρία να δημιουργήσω ένα καλύτερο εγώ, που να μου αρέσει περισσότερο...
Κανείς όμως δεν μπορεί να ξεφύγει απο τον ίδιο του τον εαυτό...

Που θα μου πάει,θα τον βρω!!

Μπορώ??

Ουφ.. Μπήκε καινούρια χρονιά.. Την υποδέχτηκα ανανεωμένη, με νέους στόχους, νέες ελπίδες, νέα όνειρα.. αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, παλιά μυαλά..

Μα εγώ τραβάω ζόρι, που πια δεν είσαι εδώ..

Ακόμη δεν επέστρεψα, οι υποχρεώσεις άρχισαν να με προσπερνούν και νιώθω να βλέπω τη ζωή μου να φεύγει σιγά σιγά απο τα χέρια μου. Ξεκίνα η εξεταστική περίοδος.. ποια εξεταστική? το μυαλό πετάει ακόμη..

Μην απορείς που σκέφτομαι, πάλι εσένα..

Κάποιες μέρες ξυπνάω και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου χαλάσει τη διάθεση.

Ούτε η βρύση που τρέχει, ούτε το ότι έχω μείνει ταπί και ψύχραιμη, ούτε το διάβασμα, ούτε η μουρτζουβλαχιά όσων ξύπνησαν κακόκεφοι, ούτε ο καιρός, ούτε η περίοδος..ούτε..ούτε..

Πως να ξεχωρίσω την αλήθεια σου..

Βοήθησε με να δω καθαρά..

Υπάρχουν όμως μέρες.. που καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που έκανα το λάθος να σηκωθώ απο το κρεβατάκι μου.. που είναι σαν να έχει συνομοτίσει όλος ο κόσμος για να γίνουν τα νεύρα μου κουρέλια.. που τίποτα δεν φαίνεται να λειτουργεί..

Που νιώθω τόσο ευάλωτη γαμώτο..

Αισθάνομαι πως θα σπάσω απο λεπτό σε λεπτό και μόνο στη σκέψη σου..

θέλω επιτέλους να σταθώ στα πόδια μου και να μην έχω ανάγκη κανέναν.. Μπορώ??

Nowhere like home..

Μπορεί να έφυγα για φοιτήτρια σαν κυνηγημένη και να έριξα μάυρη πέτρα πίσω μου..

Μπορεί να λατρεύω τη Θεσσαλονίκη μέχρι εκεί που δεν πάει..

Μπορεί να τη θεωρώ πατρίδα μου και να πορώνομαι πιο πολύ και απο τους ίδιους τους Θεσσαλονικιούς...

Αλλά τελικά.... πουθενά σαν το σπίτι σου!!!

Είναι άλλο πράγμα να γυρνάς σπίτι σου, στο δωμάτιο σου, στο κρεβάτι σου...

Η μαμά σου να έχει κάνει όλο το σπίτι χριστουγεννιάτικο...

Να έχει στολίσει ένα δέντρο μέχρι εκεί πάνω (καμιά σχέση με τη δικιά μου κουτσουλίτσα στη Θεσ/νίκη) και να σε περιμένει με την πιατέλα απο μελομακάρονα στο ένα χέρι, και τους κουραμπιέδες στο άλλο ...

Να σου έχει φτιάξει όλα τα αγαπημένα σου φαγητά, σαλάτες, γλυκά, ποτά και δεν συμμαζεύεται...

Να λες στον μπαμπά σου τα κάλαντα και να πέφτουν τα 20ευρα...

Να βλέπεις επιτέλους την ανιψιά σου που έχει γίνει γίγαντας απο την τελευταία φορά που την είδες και να σου σκάει κάτι χαμόγελα που ζεσταίνουν και τη σκληρότερη καρδιά...

Να κοιμάσαι στο παιδικό σου κρεβάτι και να έχεις την αφίσα του Σάκη πάνω απο το κεφάλι σου..

Να σε παίρνει ο ύπνος ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό που δεν εκπέμπει Θεσ/νίκη..