Το τέλος μιας ημέρας...

Υπάρχουν μέρες, που απλά δεν ξημερώνουν...που δε θες να σηκωθείς απο το όμορφο κρεβατάκι σου, που θέλεις να κλείσεις το ρημαδο-ξυπνητήρι σου και να γυρίσεις πλευρό γιατί ξέρεις, ξέρεις πως αν σηκωθείς, there's no way back.

Που δεν θέλεις εννοείται να πας στη δουλειά, που και μόνο η σκέψη της σχολής σε κάνει να παθαίνεις κατάθλιψη, που ο καιρός σε μελαγχολεί ανελέητα και που για να μην τα πολυλογώ, όλα είναι σκατούλες βρε παιδί μου...


Έλα όμως...που εκεί πάνω...έρχεσαι εσύ...ναι εσύ...
και μου ομορφαίνεις τη ζωή, που με κάνεις να χαίρομαι όλη τη μέρα και να βλέπω πεταλούδες και συννεφάκια γύρω μου..που εκτός τόπου και χρόνου μου στέλνεις ποιηματάκια και με κάνεις απλά να κολλάω ακόμη πιο πολύ απο όσο είμαι...

Ναι..κάτι τέτοιες μέρες, αξίζει να σηκώνεσαι απο το κρεβατάκι σου..γιατί στο τέλος της μέρας, θα με πάρεις αγκαλιά, θα με ηρεμήσεις και όλα θα είναι ρόδινα και πάλι...
θα μου χαμογελάσεις, θα με κοιτάξεις με αυτά τα απίστευτα μελί-καφέ ανοιχτό μάτια σου, και θα λιώσω...

Υ.Γ.
Σ: Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια...
Γ: Απο τότε που ερωτεύτηκες, δεν κοιμάσαι..
Σ: Και είναι καλό αυτό ή κακό?
Γ: Άρχισες επιτέλους να ζεις και λίγο....

Παγωμένα χέρια...

Αυτό που ήξερα μέχρι τώρα, είναι το γνωστό ρητό ''κρύα χέρια, ζεστή καρδια''.....


Στη δικιά μας περίπτωση όμως, μιλάμε για παγωμένα χέρια και για πάρα πολύ ζεστή καρδιά...

Κρύα χέρια ερωτευμένα it is then....

http://www.youtube.com/watch?v=VxiWriqaM24

Ποια είναι η παγίδα...????

Γνωστός γνωστού, ένα γεια στην αρχή, απο που είσαι στη συνέχεια...
that's all it takes... πολύ απλά, you had me from hello....

Ήμουν θεωρητικά αλλού, ήμουν θεωρητικά καλά, και ήρθες να ταράξεις τα νερά μου...
και μόνο που σε σκέφτομαι, να κουνιόμαστε μαζί, η ψυχή μου ανεβοκατεβαίνει..
Είναι τόσο γλυκά όλα στην αρχή...η ντροπή, το να μαθαίνεις οτι τελικά, όντως ο άλλος νιώθει επίσης πράγματα για σένα...

αχ...αθώα συναισθήματα..όχι άλλο μυστήριο και ζήλιες και απατεωνίες και γκρίνιες και άγριο σεξ για να μπορέσεις να ζήσεις έντονα...
απλά βλέμματα, χαμόγελα γλυκά, κρυφά αγγίγματα και όμορφα όνειρα...μυστική συνταγή και ένας λόγος που με αφήνει ξάγρυπνη τέτοια ώρα...

πφφ....
Δε μπορεί να έχεις όλο το πακέτο όμως...όχι. κάποιο λάκκο έχεις και εσύ, κάτι που θα με πονέσει, θα με πληγώσει..οπότε ας το μάθω μια ώρα αρχύτερα για να προφυλαχτώ...
Σε ρωτάω να μου πεις ποιο είναι το μυστικό σου, και γελάς...
μου λες να αφεθώ...
πόσο θέλω να αφεθώ....απλά να νιώσω έρωτα...αγνό...αμοιβαίο...γνήσιο...

Φφφφ!!!!
Απλά δεν μπορώ να σε βγάλω απο το μυαλό μου...και κυρίως-δε θέλω. Μείνε εδώ, όπως είσαι.

Start spreading the news.... I'm leaving today!!

Τα εισιτήρια κλείστηκαν, η κράτηση στο ξενοδοχείο επιβεβαιώθηκε, σκουφιά, γαντιά και δε συμμαζεύεται, αγοράστηκαν και όσο απογοητευτική κι αν ακούγεται η πρόγνωση του καιρού (μιλάμε για θερμοκρασίες εώς και -11), εμείς δεν πτοούμαστε με τίποτα!!! ΒΕΡΟΛΙΝΟ!!!!! ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙ!!!! :))))

Θα είναι για λίγες μέρες, αλλα ανυπομονώ να φύγω...Πφφ!!!

Λίγο οι επιλογές, λίγο το εμπρός πίσω, δεν ξέρω ακριβώς τι, αλλά κάτι με κάνει να θέλω να γίνω καπνός!

Το γεγονός οτι θα πάρω μαζί μου βέβαια την πηγή των προβλημάτων μου, απλά ας αγνοηθεί...!!!!

Η μη προτεραιότητα. . . . .

Καθόμουν και χάζευα τη βροχή έξω απο το παράθυρο. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή σε μια χαζή και αδιάφορη ταινία. Για να σταματήσω να σκέφτομαι, άρχισα να παρακολουθώ. Όπως φανταζόμουν στην αρχή, η ταινία ήταν εντελώς προβλέψιμη,με συγκεκριμένους διαλόγους και μέτριο καστ.
Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις όμως, και με έκανε να θέλω να γράψω γι΄αυτό, ήταν το γεγονός πως η πρωταγωνίστρια του έργου, παρόλο που είχε το καλό παιδί στα πόδια της να την παρακαλάει, πάντα τον γείωνε και πήγαινε με τον αλήτη...

Ντάξει, στο τέλος καταλήγει με το καλό παιδί, γιατί είναι ταινία..στην πραγματικότητα όμως, η πρωταγωνίστρια φτύνει το καλό παιδί, και φεύγει με τον αλήτη για Μπαχάμες.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μια τρελή ταύτιση με το καλό παιδί... είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή, η μη προτεραιότητα. η "best friend"...

Γιατί να μην μπορώ να είμαι ο αλήτης της ζωής μου?
Γιατί να πρέπει να δέχομαι πίσω όσους γυρνάνε μετανιωμένοι, ξέροντας πως στην πρώτη ευκαιρία θα φύγουν και πάλι και θα μείνω μόνη?

άλλη μια Δευτέρα....

Δεν ξέρω γιατί γράφω... τα πλήκτρα πατιούνται μόνα τους...αυτόματη κίνηση πλέον..

Μάλλον για να ποστάρω αυτή τη φώτο..

Μαγεία...

Έχουν αρχίσει τα δύσκολα, το νιώθω..

παίρνω ένα δρόμο χωρίς επιστροφή..

πρέπει να φανώ δυνατή, είμαι δυνατή..

Αύριο δευτέρα αρχίζουν οι υποχρεώσεις πάλι..

Πφφ...

Μένουμε ίδιοι, αλλάζοντας..

πως πάει άραγε αυτό??

νιώθω να αλλάζω και δεν έχω σημείο αναφοράς...απλά..στροβιλίζονται όλα...

και εγώ να προσεύοχομαι να σταματήσει αυτό το τρενάκι γιατί θα ξεράσω...

Αλλαγή...

Δύσκολη λέξη, ύπουλη..

Άλλοι σου λένε είναι για καλό, άλλοι για κακό..

θέλω να βάψω τα μαλλιά μου, να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να φύγει αυτή η μελαγχολία που έχει καθίσει πάνω μου και δεν ξεκολλάει..να μια αλλαγή για καλό..

θέλω να σε βγάλω απο τη ζωή μου, να βρω το κουράγιο να υψώσω ανάστημα..να μια αλλαγή για κακό..

Ρουτίνα...

μια κατάσταση την οποία προσπαθούσα χρόνια να αποφύγω, και κορόιδευα εννοείται, και τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής...όταν παψεις να ταξιδεύεις, έστω και με το μυαλό να πετάς σε άγνωστα μέρη, τότε παύεις να ζεις...

Συμβιβασμός...

χωρίς υπρεβολές, η ζωή μου όλη.

No further comments.

Έρωτας...

χα, εδώ πιάσαμε λαβράκι..

Έρωτας ζητείται! να με βγάλει απο τη μιζέρια μου...

Μην ξημερώνεις νύχτα, έτσι κι αλλιώς, θα ξημερώσει άλλη μια Δευτέρα...σαν όλες τις άλλες..

Γιατί όταν λείπεις εσύ...

..Το σπίτι μοιάζει διαφορετικό...είναι διαφορετικό..
..Μαγειρεύω για μένα μόνο, και το φαγητό μένει..
..Δεν υπάρχει κάποιος να ακούω την αναπνοή του το βράδυ και να ηρεμώ..
..ανοία...
..Εντελώς χύμα κατάσταση όμως...

..Δεν υπάρχει λόγος να γυρίσω νωρίς στο σπίτι και κοπροσκυλιάζω άδικα μέχρι αργά..
..δεν έχω όρεξη για τίποτα...
..κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι...
..ακούω μουσική και σε σκέφτομαι..
..όλα μάταια..
..οι νότες παραμένουν νότες, δεν μεταμορφώνονται...
..ακόμη και ο λαβ, είναι απλά ένας σταθμός..

..Γιατί όταν λείπεις εσύ, λείπω και εγώ...