Καταστροφολογίες

Συναντάς καινούριους ανθρώπους. Νέες εμπειρίες ζωής, νέα ανοίγματα καριέρας, νέοι δρόμοι, νέες προσωπικότητες, φρέσκα πρόσωπα.

Και δεν είσαι σίγουρος για το ποιοι είναι και τι κουβαλάνε. Φυσικά η πρώτη εντύπωση μετράει.

Απο εκεί και πέρα όμως?

Πως μπορείς να ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς? Σε ποιον από όλους να ανοιχτείς? Που να πεις τον πόνο σου, τις ανησυχίες σου, που να μοιραστείς τις κοινές σας εμπειρίες?

Αρχίζεις να ανοίγεσαι. Να λες την ιστορία σου, να ακούς την ιστορία των άλλων. Να προβληματίζεσαι. Να χαίρεσαι, να χαμογελάς. Να αγχώνεσαι. Να προβληματίζεσαι. Να στεναχωριέσαι. Να νιώθεις τα ίδια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς καλά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς κακά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να βλέπεις ότι ο κάθε ένας από αυτούς που έχεις γύρω σου κοιτά την πάρτη του, τη βολή του.

Είσαι σαν τους άλλους? Είσαι άλλος ένας εαυτούλης?

Πάντα πίστευες πως είσαι more than that.
Είσαι όμως?

Όλα είναι στο μυαλό

Το καλοκαίρι ξεκίνησε σε νησί. Καλό σημάδι. Ήλιος, θάλασσα, κόσμος. Και το καλύτερο όλων: τα πάντα πληρωμένα.
Οι μέρες έμοιαζαν όνειρο. Εκεί που όλοι περνούσαν κρίση, εγώ ένιωθα πως είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Μακριά από όλους κι από όλα, για άλλη μια φορά, οι επιλογές μου με οδήγησαν σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.
Φθινόπωρο. Αρχίζει και ερημώνει. Ο αέρας ακούγεται πλέον συνέχεια. Νυχτώνει νωρίς και ο κόσμος είναι πιο σκυθρωπός. Το ταμείο είναι μείον, ψάχνω τους ανθρώπους γύρω μου και η δουλειά δε με γεμίζει καθόλου.
Πάντα πίστευα στους ανθρώπους και στη δύναμη που έχουν πάνω μας. Πίστευα στις σχέσεις, τις ανθρώπινες και τις πιο προσωπικές. Στις προσωπικές, πιστεύω ακόμη.
Έχω ζήσει με αγάπη και έχω προσφέρει απλόχερα την αγάπη μου. Νιώθω τους ανθρώπους που είναι μακριά μου να μου δίνουν δύναμη, αλλά μέρα με τη μέρα, ο ευλογημένος τόπος με πνίγει. Η θάλασσα, αντί να παίρνει μακριά τα προβλήματα μου, μου τα φέρνει όλο και πιο κοντά με κάθε κύμα που σκάει δίπλα μου.

Προσπαθώ σε κάθε δυνατή ευκαιρία να δραπετεύω και βρίσκω λίγη ζεστασιά 75 και κάτι ναυτικά μίλια και 504 χμ από εδώ...

Μήπως όλα είναι στο μυαλό? Η φυλακή που με κρατάει εδώ, μήπως με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο θολά απ' ότι πραγματικά είναι? Μήπως οι επιφανειακές σχέσεις που έχω εδώ με κάνουν όλο και πιο κυνικό άνθρωπο? Μήπως η απουσία οποιουδήποτε ενδιαφέροντος για τη δουλειά μου με κάνει να παραλογίζομαι? Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση...

Υ.Γ. Άγγελε, εδώ είμαι πάντα, δε φεύγω. Τελευταία προέκυψαν κάποια θεματάκια και δεν μπαίνω τόσο συχνά, αλλά όποτε με ψάξεις, να ξέρεις πως θα με βρεις.

Η μη προτεραιότητα. . . . .

Καθόμουν και χάζευα τη βροχή έξω απο το παράθυρο. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή σε μια χαζή και αδιάφορη ταινία. Για να σταματήσω να σκέφτομαι, άρχισα να παρακολουθώ. Όπως φανταζόμουν στην αρχή, η ταινία ήταν εντελώς προβλέψιμη,με συγκεκριμένους διαλόγους και μέτριο καστ.
Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις όμως, και με έκανε να θέλω να γράψω γι΄αυτό, ήταν το γεγονός πως η πρωταγωνίστρια του έργου, παρόλο που είχε το καλό παιδί στα πόδια της να την παρακαλάει, πάντα τον γείωνε και πήγαινε με τον αλήτη...

Ντάξει, στο τέλος καταλήγει με το καλό παιδί, γιατί είναι ταινία..στην πραγματικότητα όμως, η πρωταγωνίστρια φτύνει το καλό παιδί, και φεύγει με τον αλήτη για Μπαχάμες.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μια τρελή ταύτιση με το καλό παιδί... είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή, η μη προτεραιότητα. η "best friend"...

Γιατί να μην μπορώ να είμαι ο αλήτης της ζωής μου?
Γιατί να πρέπει να δέχομαι πίσω όσους γυρνάνε μετανιωμένοι, ξέροντας πως στην πρώτη ευκαιρία θα φύγουν και πάλι και θα μείνω μόνη?