Κάπου ανάμεσα σε στέγη, βιβλία, μελωδίες και φθινόπωρο...

Βγαίνω στη βεράντα για ένα κλεφτό τσιγάρο μετά απο πόσες ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή...Ναι. έκανα καλή δουλειά. Κάθισα και έγραψα με αλφαβητική σειρά, όλες τις εστίες που υπάρχουν στην περιοχή που θα με φιλοξενήσει το ερχόμενο εξάμηνο...

Δε φοβάμαι καθόλου. Είμαι έτοιμη. Πάντα ήμουν. Απλά τώρα το έμαθαν και οι γύρω μου. Αυτό που με φοβίζει είναι το οτι θέλω να μη γυρίσω..Χμ.. αυτό ας μην το πούμε παραέξω. Δεν ξέρω αν είναι όλοι έτοιμοι να το μάθουν.

Ησυχία. Βρεγμένοι δρόμοι και τα μισά κίτρινα μισά πράσινα φύλλα του δέντρου μπροστά στο σπίτι υγρά. Δεν έχει κρύο. Δοκιμάζω τον εαυτό μου για το πόσο θα κρατήσω. Άλλωστε είναι απαραίτητα τέτοια κρασ τεστ. Θα πάω στη χώρα του ψόφου, πρέπει να μπορώ να χειριστώ το κρύο.

Άρχισε ξανά. Ακούγεται μόνο ο Μίλτος, η Ελευθερία και οι φίλοι τους. Και φυσικά η βροχή. Κάτι τέτοιες ώρες, είναι σα να μου μιλάει. Να συζητάμε για όσα με παιδεύουν, όσα με τρομάζουν, με ενθουσιάζουν.. Καλή ακροάτρια, δε λέω.

Φοβάσαι μου είπες μην κάνεις λάθη... μα ποιος δεν έκανε? Και γιατί θα πρέπει να ζεις μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο?... Ζήσε αγάπη μου...ζήσε μαζί μου κι ας κάνουμε μαζί λάθη..

Όπως είπε και ο λατρεμένος Όσκαρ, ο τόπος που διαπράττονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα, είναι ο εγκέφαλος. Εκεί μετράνει όλα. Μικρά και μεγάλα. Που πραγματικά, δεν έχουν και μεγάλη διαφορά. Μικρά και μεγάλα. Νύχτα και Μέρα. Άσπρο και Μαύρο. Πόνος και Χαρά.
Το θέμα είναι να πεις πως τα χεις ζήσει και τα δύο. Αλλιώς και τι να λέει αδερφέ... Αν δε ζήσεις τη νύχτα, δε μπορείς να εκτιμήσεις τον ήλιο..Αν δεν βούλιαξες στο μαύρο, δεν μπορείς να εξαγνιστείς στο λευκό...και φυσικά, αν δε βιώσεις τη χειρότερη εξαθλίωση, την απογοήτευση, την πίκρα, το χωρισμό και το πόνο σε ψυχή και σώμα, δεν μπορείς να καταλάβεις την κάθαρση, τη λύτρωση που μπορεί να σου προσφέρει ένα χαμόγελο, ένα γλυκό βλέμμα, ένα βουβό σ'αγαπώ....

Αμπελοφιλοσοφώ πάλι βραδιάτικα. Ώρα για Ντοστογιέφσκι. Το ριξα στα βαριά.

Harry Potter and the Deathly Hallows

Τελείωσα για άλλη μια φορά το έβδομο βιβλίο του Χάρι Πότερ και περιμένω σαν την τρελή την ταίνια, το πρώτο μέρος δηλαδή. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία, ή έχει δει τις ταινίες, θα ξέρει ακριβώς σε τι φάση είμαι.


Ας μιλήσουν οι αριθμοί
Για όσους δε γνωρίζουν, ο Χάρι Πότερ είναι ένας ήρωας που οι περιπέτειες του έχουν γραφτεί σε εφτά βιβλία και έχουν γυριστεί σε οχτώ ταινίες (το τελευταίο βιβλίο, δυο ταινίες). Τώρα περιμένουμε την έβδομη ταινία. Συνολικά, τα εφτά βιβλία αποτελούνταν πάνω απο 4.000 σελίδες. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε το 1999 και το τελευταίο το 2007. Η τελευταία ταινία αναμένεται να βγει τον Ιούλιο του 2011. Συβολικά, οι έλληνες αναγνώστες έχουν ξεπεράσει τις 700.000. Τα βιβλία έχουν κυκλοφορήσει σε πάνω απο 200 χώρες και έχουν μεταφραστεί σε 63 γλώσσες. Μιλάμε εν ολίγοις, για εξάρτηση.
Things you may not know: : Αν διάβασα σωστά, η πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα, όχι απλά δε θα γίνει καθυστερημένα όπως συνήθως, αλλά θα προβληθεί και μια μέρα νωρίτερα απο Αμερική, Κίνα και Ηνωμένο Βασίλειο! (18-10-2010).

Who is Harry Potter?
Τώρα για τον ήρωα, το θεωρώ περιττό να μπω στη διαδικασία να πω ποιος είναι και τι γίνεται με την πάρτη του. Όλοι λίγο πολύ έχουν άποψη επι του θέματος. Η δικιά μου άποψη πάλι, αποκρυσταλλώθηκε μόνο όταν τελείωσα το έβδομο στα ελληνικά. Είναι ένας ήρωας αυθόρμητος, με ένστικτο, ευγενικός και καλύψυχος, ριψοκίνδυνος, έξυπνος και συνάμα αδαής προς τους κανόνες, με εμπιστοσύνη στη φιλία και μεγάλη καρδιά. Ότι χρειάζεται ένας κεντρικός ήρωας δηλαδή. Το ντουέτο που τον συνοδεύει, συμπληρώνει τα στοιχεία που λείπουν απο το Χάρι, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια σιφχτή ομάδα, ένα ενωμένο πρωταγωνιστικό τρίο.
Things you may not know: Στο ρόλο της Ερμιόνης Γκρείντζερ, της έμπιστης φίλης του Χάρι Πότερ, βλέπουμε τον πραγματικό χαρακτήρα της συγγραφέως, που παραδέχτηκε οτι βασίστηκε στον εαυτό της για τη δημιουργία αυτού του χαρακτήρα.


Trivial Facts

• Η τρελή ανατροπή γεγονότων, που σε κάνει να θες να ρουφήξεις όλο το βιβλίο.
• Ο έξυπνος τρόπος με τον οποίο δημιούργησε έναν ολόκληρο κόσμο.
• Οι άψογοι χαρακτήρες, που είναι σωστά ραμμένοι και με σωστές ατάκες.
• Οι πετυχημένοι διάλογοι.
• Η γρήγορη πλοκή, χωρίς "κοιλιές".
• Η κλιμακώμενη μαγεία - απο το πρώτο έτος που είναι για μικρά παιδιά, μέχρι το έβδομο για μαύρη μαγεία και σκοτεινούς μάγους.
• Το ότι στο έβδομο, ξεπαστρεύει ολόκληρες οικογένειες!
• Δημιουργεί έξυπνες και πιασάρικες ιστορίες, π.χ. οι κλήροι, η φιλοσοφική λίθος κλπ. κλπ..
• Δεν είναι μόνο περιπέτεια, αλλά έχει στοιχεία δράματος (πολύς θάνατος λέμε), κωμωδίας (θεικοί καβγάδες, ατάκες διδύμων Ουέσλι) και εννεοείται επιστημονικής φαντασίας.

Οκ, καταλάβατε με λίγα λόγια περι τίνος πρόκειται.
Αυτό που γουστάρω όμως, είναι πως όταν διαβάζω κάποιο απο τα βιβλία, μπαίνω σ' εναν τόσο διαφορετικό μα συνάμα και τόσο ίδιο κόσμο με τον δικό μας που με κάνει να απορροφούμαι και να χάνω την αίσθηση του χρόνου και να συμπάσχω και να κλαίω και να γελάω..
Με κάνει να αγαπώ το διάβασμα ξανά.

Χμ..Περίεργη φάση...Οκτώβρης...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει και εγώ νιώθω ξανά λίγο απόμακρη..
Σαν να είμαι θεατής της ζωής μου...έχω να το νιώσω απο το λύκειο...ίσως φταίει το οτι οι μέρες μου περνάνε με πολλή δουλειά και πολλή ρουτίνα...
Επέλεξα να σπουδάσω το επάγγελμα μου ακριβώς για να αποφύγω τα τετριμμένα και να που φαίνεται πως κανείς δε μπορεί να γλιτώσει απο αυτά...χμ...

Βγήκες πολύ άγρια απο τη ζωή μου..το ξέρω πως δεν προσπαθώ καν να σε φέρω πίσω..δεν είμαι σίγουρη πλέον αν σε θέλω σε αυτή...αν χωράς...θα μου πεις πως γίνεται ένας άνθρωπος που τη γέμιζε, τώρα να μη χωράει..έλα μου ντε...

Είναι που έμαθα να ζω με εμένα πια...να ζω με τις σκέψεις μου...να έχω το χώρο και το χρόνο μου...να αθλούμαι..να διαβάζω..να ενημερώνομαι...να γελάω...να βγαίνω επιτέλους με νέο κόσμο και να κινητοποιούμαι...

Είδες, αυτό που μου είχες πει κάποτε να κάνω γιατί σε έπνιγα, το να βγω με άλλους ανθρώπους στην τελική σε έδιωξε μακριά... οξύμωρο θα έλεγα...

Μου αρέσει το φθινόπωρο. Γιατί άλλαξα τη ντουλάπα μου και έβαλα όλα τα φούτερ. Και βρήκα τα κασκόλ μου και τα σκουφάκια μου και είμαι σίγουρη πως θα τα κάνω το νέο φετίχ μου. Πάνε τρελά και με τα λογής λογής χρώματα σταράκια μου που δε θα βγάζω ούτε το ένα, ούτε το άλλο από πάνω μου.

Και φυσικά εσύ. Έχω καιρό να σε αναφέρω. Αλλά όπως και να το κάνουμε, όσο πάει ο καιρός, τόσο δυναμώνει αυτό που νιώθω για σένα. Εντελώς όμως. Τόσο γίνομαι κτητική και ζηλιάρα και τρελή εντελώς με την πάρτη σου και κάθε πρωί που ξυπνάω και είσαι δίπλα μου, κάνω σα χαζή χαρούλες. Ναι, ακόμη.

Κάθε Σεπτέμβρη....

Εντάξει, ίσως άργησα να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά σήμερα το πρωί, μιας και έχω ρεπό, είπα να μου κάνω τη χάρη και να γράψω για την αγαπημένη μου εποχή.

Διαπιστώνεις ότι έχει μπει το φθινόπωρο:

• Όταν ξυπνάς το πρωί και διαπιστώνεις πως όλο το πάτωμα είναι γεμάτο φύλλα γιατί ξέχασες ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα το προηγούμενο βράδυ..
• Όταν κάθεσαι στη βεράντα με μια ζεστή κούπα καφέ και χρειάζεσαι και ζακέτα..
• Όταν κάνεις σχέδια και δίνεις υποσχέσεις για μια καινούρια αρχή..
• Όταν αρχίζουν τα σχολεία ( όχι οτι σε επηρεάζει άμεσα, αλλά επηρεάζει όλη την οικογένεια, μιας και έχουμε και μια δασκάλα :))
  
• Όταν έρχεται η γιορτή σου...
• Όταν σταματάς να πίνεις κρύο νερό.
  
• Ότα ξαναρχίζεις να ακούς Θηβαίο, Μάλαμα, Αλεξίου και τους παλιούς γνώριμους μελαγχολικούς σου ήχους.
• Όταν η φώτο απο τις βουτιές σου στις παραλίες, αντικαθιστάται απο πεσμένα φύλλα σε κινητό και υπολογιστή
• Όταν γίνεσαι σπιτόγατα και έχεις και τον καιρό με το μέρος σου
• Όταν εύχεσαι για βροχή...

Με τη μαμά μου, έχουμε διαπιστώσει πως ο Σεπτέμβρης δεν μας πολυπάει σαν μήνας. Ότι κακό έχει συμβεί στην οικογένεια μου, έχει συμβεί Σεπτέμβρη. Χωρίς πλάκα όμως.
Όπως και να'χει, είναι χαρά για μένα, γιατί μου αρέσει η όλη ατμόσφαιρα.
Είναι λες και σου μιλάει ο αέρας, είναι λες και τα κτίρια μοιάζουν διαφορετικά, σαν να έχουν ξεφύγει απο μια άλλη εποχή..

Σαν να μεταμορφώνομαι στην πιο νοσταλγική εκδοχή μου, στην πιο ξέγνοιαστη..
που όσο και να φοβάσαι οτι θα με πνίξει η μελαγχολία μου, εγώ τη γουστάρω....

Κανείς για ιππασία...????

Ούσα ρομαντικό παιδάκι, εννοείται πως θα σκεφτόμουν κάτι γλυκό, όμορφο και απλά τέλειο για να γιοράσουμε την πέμπτη μας επέτειο....σκέφτηκα λοιπόν, μιας και το θέλαμε και οι δύο, να μπω στη διαδικασία να ψάξω που μπορούμε να κάνουμε ιππασία...

Φαντάστηκα οτι θα μου έβγαινε ο πάτος και θα πλήρωνα και ένα σωρό λεφτά...αλλά ήξερα πως άξιζες όλη την ταλαιπωρία οπότε μπήκα στον κόπο να ψάξω. Δεν περίμενα ποτέ πως θα έβρισκα αυτό.

Μιλάμε για κανονική Western City. Με το Saloon της και με τα όλα της. Μια Άγρια Δύση στο Λευκοχώρι Θεσσαλονίκης.
Στο αγρόκτημα είναι φανερό πως έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, το οποίο συντηρείται απο την οικογένεια Ζιώγα. Όλοι τους εξυπηρετικότατοι, απλοί άνθρωποι και ο δε μπαμπάς της οικογένειας θεόμουρλος! (Όταν βέβαια σου μιλάει για τα άλογα και την ιστορία τους, απλά χαζεύεις).

Στην αρχή, είχαμε χεστεί πάνω μας γιατί δεν είχαμε ξανανέβει ποτέ σε άλογο. Το γεγονός όμως οτι όλη η οικογένεια το αντιμετώπιζε τόσο φυσικά, μας έκανε και εμάς να χαλαρώσουμε..

Κάθε αρχή και δύσκολη και εννοείται πως απο τα πιο δύσκολα ήταν το ανέβασμα. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως, είναι πως και στο ανέβασμα και στο κατέβασμα, είχαμε ελάχιστη βοήθεια. Αυτό δεν έγινε σε καμία περίπτωση λόγω έλλειψης βοήθειας ή ανευθυνότητας απο τους ιδιοκτήτες. Αντιθέτως, λόγω υπερβολικής εμπιστοσύνης στα άλογα τους!! Που πραγματικά, τέτοια άλογα, και εγώ θα τους είχα τρελή εμπιστοσύνη!!

Ντάξει, για την αίσθηση πάνω στο άλογο, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Απόλυτη χαρά... ελευθερία...όταν εξοικειώνεσαι με το άλογο σου..το οποίο επιλέγεται απο τον ιδιοκτήτη με βάση την προσωπικότητα σου και του αλόγου σου (εγώ είχα τον Ronaldo, ένα γρήγορο και πολύ όμορφο άλογο και εσύ είχες τη Νεφέλη), λίγος πόνος βέβαια στους προσαγωγούς ( όπως και να το κάνουμε)...και ιδιαίτερα προσιτές τιμές.

10 Favorite Parts

1. Όταν χτύπησα το Ρονάλντο φιλικά στην πλάτη μετά απο ένα δύσκολο σημείο ανάβασης και ήμουν σίγουρη πως με κατάλαβε....

2. Η πανοραμική θέα του χωριού..(μην φανταστείς καμιά πόλη του Φωτός, αλλά είχε θέα).

3. Το χαμόγελο σου πάνω στο άλογο που έφτανε μέχρι τα αυτιά...

4. Η τέλεια μπύρα που σερβίρουν, που δεν την έχουμε βρει πουθενά αλλού...

5. Το πυργάκι, στο οποίο μπορούν να μείνουν μέχρι έξι άτομα και είναι άνετο, cosy και με τζάκι. Είναι ιδανικό, μετά απο μια δύσκολη μέρα για ξεκούραση και για ένα ατελειώτο παχνίδι μια νύχτα στο Παλέρμο στο μεγάλο δωμάτιο. Τις καθαρές μέρες, ακούσαμε οτι βλέπει μέχρι το Θερμαϊκό. Να ένας λόγος να ξαναπάμε...

6. Η εκπληκτική εφημερίδα που εκδίδει το αγρόκτημα, που περιέχει εκτός απο τα νέα του αγροκτήματος, και νέα γύρω απο την ιππασία και τα άλογα καθώς και συγκροτήματα με country μουσική.

7. Το φαγητό (που δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε, αλλά είναι ένας λόγος για να ξαναπάμε μιας και φαίνεται πεντανόστιμο).

8. Η δυνατότητα για τοξοβολία, paintball και ροντέο στο αγρόκτημα....

9. Οι μονοήμερες εκδρομές που διοργανώνονται απο τους ιδιοκτήτες και σου δίνουν τη δυνατότητα για μια εκπληκτική εμπειρία πάνω στο άλογο..

10. Τέλος, η αγάπη αυτών των ανθρώπων για τα άλογα, που πραγματικά ξεχύλιζε σε κάθε τους κίνηση, ήταν κάτι που δεν περνά απαρατήρητο..Μιλάμε για όλη τους τη ζωή. Άνθρωποι που έμεναν Θεσσαλονίκη και πήγαν Λευκοχώρι για να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Κλείνω με κάποιες πανέμορφες φωτογραφίες που βρήκα για το αγρόκτημα και σε κάνουν να θες να γυρίσεις σαν τρελός..

Ζάκυνθος: Το φιόρο του Λεβάντε

Είπα να κάνω ένα μινι-αφιέρωμα στο λατρεμένο νησί τση Ζακύνθου, στο οποίο πέρασα τις καλοκαιρινές μου διακοπές.

Καταρχήν, ένα πρώτο σχόλιο, να πω πως πήγαινα για τρίτη φορά αυτή τη χρονιά, οπότε τις ομορφιές της τις πολλές, τις είχα δει. Έμενε να δω μόνο τις παραλίες της για να την ερωτευτώ. Όπως και έγινε.

Στη Ζάκυνθο, μπορεί να πάει κανείς με λεωφορείο απο Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή Πάτρα. Καράβι παίρνει απο την Κυλλήνη και διαρκεί μιαμιση ώρα μέχρι το λιμάνι τση Ζακύνθου. Για πληροφορίες για τιμές, διαδρομή και διάρκεια, απλά ρωτήστε με :).

Την τρίτη φορά λοιπόν, πήγα με αυτοκίνητο. Φτάνοντας στην Πάτρα, δεν μπορείς φυσικά να μην προσέξεις το κοσμοτέχνημα που υπάρχει εκεί.

Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου

Στη συνέχεια, είναι λίγο πολύπλοκο το πως θα φτάσεις στη γέφυρα, γιατί πας απο δρόμο για Ναύπακτο και οχι απο δρόμο για Αντίρριο, (αν θυμάμαι και καλά τις περιοχές, δεν οδηγούσα εγώ, πάντως κάπου μπερδεύεσαι στανταρ όμως) και σε σαράντα περίπου λεπτά έχεις φτάσει στην Κυλλήνη και περιμένεις πλοίο.

Όταν πλησιάζει το πλοίο, δεσπόζει ο Άγιος, (Άγιος Διονύσιος, όλοι άγιο τον έλεγαν απλά), η πιο όμορφη και μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού.

Αυτό που είχα ακούσει και φοβόμουν, μιας και δεν ξέρω μπάνιο, είναι πως οι θάλασσες είναι κρύες και βαθιές. Η αλήθεια είναι πως η Ζάκυνθος είναι ένα νησί που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό: ΟΛΕΣ οι θάλασσες είναι πεντακάθαρες. Απο εκεί και πέρα, έχει βαθιές θάλασσες, έχει ρηχές θάλασσες που περπατάς χιλιόμετρα και το νερό σου έρχεται το πολύ μέχρι το μπούτι, έχει θάλασσες μόνο με άμμο, θάλασσες μόνο με πέτρα, θάλασσες χωρίς κύμα, θάλασσες λάδι, θάλασσες με κόσμο, θάλασσες που είσαι εσύ και οι χελώνες κ.λπ. κ.λπ...

Μια απο τις πιο όμορφες είναι η παραλία του Γέρακα:

Το μπεζ που φαίνεται στις κορυφές, εκεί δίπλα στην κουφάλα (:P), ονομάζεται άργιλος και είναι ότι πρέπει για τον καθαρισμό και απολέπιση του δέρματος. Στο ίδιο μοτίβο είναι και οι παραλίες Azzurro και Βασιλικός.

Next stop: Πόρτο Βρώμη

Ένα μικρό και όμορφο λιμανάκι, με πεντακάθαρα και καταγάλανα νερά και μόνο λευκή πέτρα, απ όπου μπορείς να πάρεις καραβάκι για να πας στο Ναυάγιο. Μικρή στάση για μπάνιο και βουρ για ναυάγιο.

Next stop: Ναυάγιο

Ναυάγιο απο πάνω

Ναυάγιο απο κάτω

Ναυάγιο απο μέσα

Για όσους δεν ξέρουν, το ναυάγιο είναι ίσως το πιο γνωστό αξιοθέατο του νησιού. Περίπου είκοσι χρόνια πριν (μπορεί και τριάντα, δεν παίρνω και όρκο), έφτασε στο λιμάνι ένα πλοίο με λαθραία τσιγάρα, το οποίο αντιμετώπισε κάποια μηχανική βλάβη. Για να μην τους πιάσουν, το έσκασαν και άφησαν το πλοίο στο λιμάνι. Μετά απο δύο μέρες, βρέθηκε το πλοίο και τα λαθραία και φημολογείται οτι έπιασαν τον καπετάνιο και μέρος του πληρώματος. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως η Ζάκυνθος κάπνιζε Marlboro για τα επόμενα δύο χρόνια!

Next stop: Πόρτο Ρόξα και Πόρτο Λιμνιώνας

Δύο πανέμορφες περιοχές, στις οποίες μπαίνεις στο νερό με βουτιά και έχει υπέροχες σπηλιές εκεί κοντά για να εξερευνήσεις. Στα αρνητικά σε σχέση με τις άλλες το λίγο κρύο νερό. Αλλά και πάλι μη φανταστείτε. Η φυσική ομορφιά σε κάνει να το ξεχνάς και το υπερκαλύπτει. Στάση για φαγητό με θέα θάλασσα.

Πόρτο Λιμνιώνας

Next Stop: Μαραθωνήσι

Την επόμενη μέρα, νοικιάσαμε καραβάκι και πήγαμε εδώ:

Ντάξει, τα λόγια απλά περιττά. Τι να πρωτοθυμηθώ? Την αίσθηση του να'σαι καπετάνιος.. το να βουτάς στα απίστευτα νερά.. το να βλέπεις χελωνίτσες.. το να παίρνεις καφέ απο θαλάσσιο περίπτερο (!)...να κάνεις ηλιοθεραπεία στο καραβάκι σου..να ανακαλύπτεις καινούριες σπηλιές..ή την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας....

Next Stop: Cameo Island

Ένα πανέμορφο ιδιωτικό νησάκι, με φθηνή είσοδο, τέλεια παραλία και οργανωμένο self service beach bar! Κάθε Κυριακή, White Party...τι να λέμε!!!!

Next Stop: Μπόχαλη

Η Μπόχαλη, κατ' ευφημισμόν εννοείται, είναι η Καλλιθέα τση Ζακύνθου. Εκεί, έχει τα πιο κυριλέ μπαράκια, και αρκετές όμορφες καφετέριες. Έχει θέα σε όλη την πόλη και το βράδυ είναι εκπληκτικά.

Last but not least: Χώρα

Τελειώνοντας, λίγες απο τις ομορφιές της πόλης τση Ζακύνθου. Tο παρακάτω άγαλμα, βρίσκεται σε μια απο τις κεντρικότερες πλατείες τση Ζακύνθου, την πλατεία Σολωμού.

Η "Δόξα" του Σολωμού

Κλείνοντας το όχι και τόσο μινι τώρα που το ξανασκέφτομαι, (αλλά αν ερωτευτείς κάτι, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σύντομος), φωτογραφία απο το απόφθεγμα του Σολωμού, που βρίσκεται στο Μουσείο του Σολωμού, στην πλατεία του Αγίου Μλαρκου στη Χώρα.

Photos by : Mary Th. K.

Αγαπημένα τετράστιχα....Part 2

Take this sinking boat and point it home.. We've still got time..Raise your hopeful voice you have a choice..You'll make it now..

Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια.. Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά, τα χρόνια μένουν άδεια......

Κι αμα δω κανένα φίλο, τρέμω
μη με θυμηθεί..Πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει..

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Δεν αντέχω άλλο έλα.... έλα πάρε με αγκαλιά.. να πεθάνουμε στα γέλια, να 'ναι πάλι όπως παλιά......

Τα κομμάτια μου μαζεύω και τη σκέψη μου παιδεύω..
σε θυμάμαι και σε σβήνω, μια μ' αφήνεις, μια σ' αφήνω..
Δεν τ' αξίζουμε το ξέρω, έλα όμως που υποφέρω..
ό,τι πήρες και δε δίνεις, τώρα άλλοθι προτείνεις..

Μα δεν πειράζει, νύχτα είναι...
νύχτα είναι θα περάσει...

Κι όλο εσένα θέλω μόνο...για κανέναν δε σηκώνω, τώρα πια...το ακουστικό....

...ζωή μου που είσαι άδεια..γέλα λίγο αν μ'αγαπάς...

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι

μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα

στις χαραυγές ξεχνιέμαι.....