Ο νόμος της αντιστάθμισης

Πόσες φορές άραγε να έχω βρεθεί σε αυτή την κατάσταση...όταν θέλω να πω κάτι αλλά λέω κάτι άλλο..θέλω να κάνω κάτι, αλλά βρίσκομαι να κάνω κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο...

Και στο τέλος, να βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια κατάσταση που ουσιαστικά εγώ δημιούργησα αλλά απέχει έτη φωτός από αυτά που θα ήθελα να κάνω!

Γι αυτό, και επειδή με ξέρω, και ξέρω ότι κάποια πράγματα δεν θα βρω ποτέ τα αρχίδια να τα κάνω ή να τα πω, ανακάλυψα τον πιο ανώδυνο τρόπο αντιμετώπισης αυτής μου της κατάστασης. Την αντιστάθμιση. Πώς όταν έχεις ένταση, τρέχεις για να τη βγάλεις; Ε, εγώ μαγειρεύω.

Ξεκίνησα με τα απλά καθημερινά φαγητά και πλέον ψάχνω γλυκά περίεργα και ιδιαίτερα, αλλά με εύκολα υλικά γιατί δεν είμαστε και για έξοδα. Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνει στην ψυχοσύνθεση μου η μαγειρική, μια φορά με αποσπά και αυτό μου φτάνει. 

Θέλω να φύγω. Ή τουλάχιστον να αρχίσω να ζω ξανά. Η αναμονή με σκοτώνει. Γίνεται;

The moment of truth

I believe that we can be extraordinary together, rather than ordinary apart...

Όλα είναι στο μυαλό

Το καλοκαίρι ξεκίνησε σε νησί. Καλό σημάδι. Ήλιος, θάλασσα, κόσμος. Και το καλύτερο όλων: τα πάντα πληρωμένα.
Οι μέρες έμοιαζαν όνειρο. Εκεί που όλοι περνούσαν κρίση, εγώ ένιωθα πως είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Μακριά από όλους κι από όλα, για άλλη μια φορά, οι επιλογές μου με οδήγησαν σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.
Φθινόπωρο. Αρχίζει και ερημώνει. Ο αέρας ακούγεται πλέον συνέχεια. Νυχτώνει νωρίς και ο κόσμος είναι πιο σκυθρωπός. Το ταμείο είναι μείον, ψάχνω τους ανθρώπους γύρω μου και η δουλειά δε με γεμίζει καθόλου.
Πάντα πίστευα στους ανθρώπους και στη δύναμη που έχουν πάνω μας. Πίστευα στις σχέσεις, τις ανθρώπινες και τις πιο προσωπικές. Στις προσωπικές, πιστεύω ακόμη.
Έχω ζήσει με αγάπη και έχω προσφέρει απλόχερα την αγάπη μου. Νιώθω τους ανθρώπους που είναι μακριά μου να μου δίνουν δύναμη, αλλά μέρα με τη μέρα, ο ευλογημένος τόπος με πνίγει. Η θάλασσα, αντί να παίρνει μακριά τα προβλήματα μου, μου τα φέρνει όλο και πιο κοντά με κάθε κύμα που σκάει δίπλα μου.

Προσπαθώ σε κάθε δυνατή ευκαιρία να δραπετεύω και βρίσκω λίγη ζεστασιά 75 και κάτι ναυτικά μίλια και 504 χμ από εδώ...

Μήπως όλα είναι στο μυαλό? Η φυλακή που με κρατάει εδώ, μήπως με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο θολά απ' ότι πραγματικά είναι? Μήπως οι επιφανειακές σχέσεις που έχω εδώ με κάνουν όλο και πιο κυνικό άνθρωπο? Μήπως η απουσία οποιουδήποτε ενδιαφέροντος για τη δουλειά μου με κάνει να παραλογίζομαι? Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση...

Υ.Γ. Άγγελε, εδώ είμαι πάντα, δε φεύγω. Τελευταία προέκυψαν κάποια θεματάκια και δεν μπαίνω τόσο συχνά, αλλά όποτε με ψάξεις, να ξέρεις πως θα με βρεις.

Υ.Γ. Φθινόπωρο

Και κάτι ακόμη που με τρελαίνει στο φθινόπωρο, είναι οι υπέροχες εικόνες απο φύλλα, βροχή, αέρα, σύννεφα, κ.λπ κ.λπ που υπάρχουν στον κυβερνοχώρο, σε σημείο που να μην ξέρεις ποια να πρωτοβάλεις για την ανάρτηση σου!!

Φθινοπώριασε... :))))

Απλά, καθαρά και ξάστερα, το υπέρτατο χουχούλιασμα...Με τέτοιο καιρό, και τέτοια μέρα, δε σου κάνει όρεξη να πας πουθενά..Απλά μέσα, καλή παρέα, καλό μαμ, καλή ταινία, καλό κρασί...και ας πάει και ως το πρωί...αύριο μπορεί να είναι άλλη μια καθημερινή, αλλά δεν θα μας αποτρέψει απο το να περάσουμε μια τέλεια φθινοπωρινή βραδιά! Ανυπομονώ να σχολάσω και να πάω να κουκουλωθώ! Θα ανάψω το καλοριφέρ μου, θα βάλω τις ζεστές φόρμες μου, θα κυκλοφορώ με τις χοντρές παντόφλες και ίσως φάω τον υπόλοιπο τραχανά απο τα χτες!! :PPP

Κάπου ανάμεσα σε στέγη, βιβλία, μελωδίες και φθινόπωρο...

Βγαίνω στη βεράντα για ένα κλεφτό τσιγάρο μετά απο πόσες ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή...Ναι. έκανα καλή δουλειά. Κάθισα και έγραψα με αλφαβητική σειρά, όλες τις εστίες που υπάρχουν στην περιοχή που θα με φιλοξενήσει το ερχόμενο εξάμηνο...

Δε φοβάμαι καθόλου. Είμαι έτοιμη. Πάντα ήμουν. Απλά τώρα το έμαθαν και οι γύρω μου. Αυτό που με φοβίζει είναι το οτι θέλω να μη γυρίσω..Χμ.. αυτό ας μην το πούμε παραέξω. Δεν ξέρω αν είναι όλοι έτοιμοι να το μάθουν.

Ησυχία. Βρεγμένοι δρόμοι και τα μισά κίτρινα μισά πράσινα φύλλα του δέντρου μπροστά στο σπίτι υγρά. Δεν έχει κρύο. Δοκιμάζω τον εαυτό μου για το πόσο θα κρατήσω. Άλλωστε είναι απαραίτητα τέτοια κρασ τεστ. Θα πάω στη χώρα του ψόφου, πρέπει να μπορώ να χειριστώ το κρύο.

Άρχισε ξανά. Ακούγεται μόνο ο Μίλτος, η Ελευθερία και οι φίλοι τους. Και φυσικά η βροχή. Κάτι τέτοιες ώρες, είναι σα να μου μιλάει. Να συζητάμε για όσα με παιδεύουν, όσα με τρομάζουν, με ενθουσιάζουν.. Καλή ακροάτρια, δε λέω.

Φοβάσαι μου είπες μην κάνεις λάθη... μα ποιος δεν έκανε? Και γιατί θα πρέπει να ζεις μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο?... Ζήσε αγάπη μου...ζήσε μαζί μου κι ας κάνουμε μαζί λάθη..

Όπως είπε και ο λατρεμένος Όσκαρ, ο τόπος που διαπράττονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα, είναι ο εγκέφαλος. Εκεί μετράνει όλα. Μικρά και μεγάλα. Που πραγματικά, δεν έχουν και μεγάλη διαφορά. Μικρά και μεγάλα. Νύχτα και Μέρα. Άσπρο και Μαύρο. Πόνος και Χαρά.
Το θέμα είναι να πεις πως τα χεις ζήσει και τα δύο. Αλλιώς και τι να λέει αδερφέ... Αν δε ζήσεις τη νύχτα, δε μπορείς να εκτιμήσεις τον ήλιο..Αν δεν βούλιαξες στο μαύρο, δεν μπορείς να εξαγνιστείς στο λευκό...και φυσικά, αν δε βιώσεις τη χειρότερη εξαθλίωση, την απογοήτευση, την πίκρα, το χωρισμό και το πόνο σε ψυχή και σώμα, δεν μπορείς να καταλάβεις την κάθαρση, τη λύτρωση που μπορεί να σου προσφέρει ένα χαμόγελο, ένα γλυκό βλέμμα, ένα βουβό σ'αγαπώ....

Αμπελοφιλοσοφώ πάλι βραδιάτικα. Ώρα για Ντοστογιέφσκι. Το ριξα στα βαριά.

Κάθε Σεπτέμβρη....

Εντάξει, ίσως άργησα να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά σήμερα το πρωί, μιας και έχω ρεπό, είπα να μου κάνω τη χάρη και να γράψω για την αγαπημένη μου εποχή.

Διαπιστώνεις ότι έχει μπει το φθινόπωρο:

• Όταν ξυπνάς το πρωί και διαπιστώνεις πως όλο το πάτωμα είναι γεμάτο φύλλα γιατί ξέχασες ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα το προηγούμενο βράδυ..
• Όταν κάθεσαι στη βεράντα με μια ζεστή κούπα καφέ και χρειάζεσαι και ζακέτα..
• Όταν κάνεις σχέδια και δίνεις υποσχέσεις για μια καινούρια αρχή..
• Όταν αρχίζουν τα σχολεία ( όχι οτι σε επηρεάζει άμεσα, αλλά επηρεάζει όλη την οικογένεια, μιας και έχουμε και μια δασκάλα :))
  
• Όταν έρχεται η γιορτή σου...
• Όταν σταματάς να πίνεις κρύο νερό.
  
• Ότα ξαναρχίζεις να ακούς Θηβαίο, Μάλαμα, Αλεξίου και τους παλιούς γνώριμους μελαγχολικούς σου ήχους.
• Όταν η φώτο απο τις βουτιές σου στις παραλίες, αντικαθιστάται απο πεσμένα φύλλα σε κινητό και υπολογιστή
• Όταν γίνεσαι σπιτόγατα και έχεις και τον καιρό με το μέρος σου
• Όταν εύχεσαι για βροχή...

Με τη μαμά μου, έχουμε διαπιστώσει πως ο Σεπτέμβρης δεν μας πολυπάει σαν μήνας. Ότι κακό έχει συμβεί στην οικογένεια μου, έχει συμβεί Σεπτέμβρη. Χωρίς πλάκα όμως.
Όπως και να'χει, είναι χαρά για μένα, γιατί μου αρέσει η όλη ατμόσφαιρα.
Είναι λες και σου μιλάει ο αέρας, είναι λες και τα κτίρια μοιάζουν διαφορετικά, σαν να έχουν ξεφύγει απο μια άλλη εποχή..

Σαν να μεταμορφώνομαι στην πιο νοσταλγική εκδοχή μου, στην πιο ξέγνοιαστη..
που όσο και να φοβάσαι οτι θα με πνίξει η μελαγχολία μου, εγώ τη γουστάρω....

Όλο φεύγω κι όλο γυρίζω..

Φθινόπωρο.
Θάνατος και αναγέννηση. Τόσο όμορφη εποχή. Μελαγχολία. Πέσιμο των φύλλων. Αέρας.
Βροχή και χουχούλιασμα στον καναπέ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα..μμμ..
Μόνο που μέσα σε αυτό το υπέροχο σκηνικό, υπάρχει κάτι που λείπει..
Εσύ..
Εσύ που δεν είσαι εδώ να με κρατήσεις, να με πάρεις αγκαλιά να μην κρυώνω.. Να μου πεις πως μ'αγαπάς.
Πόση μοναξιά να αντέξει ένας άνθρωπος??