Χμ..Περίεργη φάση...Οκτώβρης...

Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει και εγώ νιώθω ξανά λίγο απόμακρη..
Σαν να είμαι θεατής της ζωής μου...έχω να το νιώσω απο το λύκειο...ίσως φταίει το οτι οι μέρες μου περνάνε με πολλή δουλειά και πολλή ρουτίνα...
Επέλεξα να σπουδάσω το επάγγελμα μου ακριβώς για να αποφύγω τα τετριμμένα και να που φαίνεται πως κανείς δε μπορεί να γλιτώσει απο αυτά...χμ...

Βγήκες πολύ άγρια απο τη ζωή μου..το ξέρω πως δεν προσπαθώ καν να σε φέρω πίσω..δεν είμαι σίγουρη πλέον αν σε θέλω σε αυτή...αν χωράς...θα μου πεις πως γίνεται ένας άνθρωπος που τη γέμιζε, τώρα να μη χωράει..έλα μου ντε...

Είναι που έμαθα να ζω με εμένα πια...να ζω με τις σκέψεις μου...να έχω το χώρο και το χρόνο μου...να αθλούμαι..να διαβάζω..να ενημερώνομαι...να γελάω...να βγαίνω επιτέλους με νέο κόσμο και να κινητοποιούμαι...

Είδες, αυτό που μου είχες πει κάποτε να κάνω γιατί σε έπνιγα, το να βγω με άλλους ανθρώπους στην τελική σε έδιωξε μακριά... οξύμωρο θα έλεγα...

Μου αρέσει το φθινόπωρο. Γιατί άλλαξα τη ντουλάπα μου και έβαλα όλα τα φούτερ. Και βρήκα τα κασκόλ μου και τα σκουφάκια μου και είμαι σίγουρη πως θα τα κάνω το νέο φετίχ μου. Πάνε τρελά και με τα λογής λογής χρώματα σταράκια μου που δε θα βγάζω ούτε το ένα, ούτε το άλλο από πάνω μου.

Και φυσικά εσύ. Έχω καιρό να σε αναφέρω. Αλλά όπως και να το κάνουμε, όσο πάει ο καιρός, τόσο δυναμώνει αυτό που νιώθω για σένα. Εντελώς όμως. Τόσο γίνομαι κτητική και ζηλιάρα και τρελή εντελώς με την πάρτη σου και κάθε πρωί που ξυπνάω και είσαι δίπλα μου, κάνω σα χαζή χαρούλες. Ναι, ακόμη.

Κάθε Σεπτέμβρη....

Εντάξει, ίσως άργησα να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά σήμερα το πρωί, μιας και έχω ρεπό, είπα να μου κάνω τη χάρη και να γράψω για την αγαπημένη μου εποχή.

Διαπιστώνεις ότι έχει μπει το φθινόπωρο:

• Όταν ξυπνάς το πρωί και διαπιστώνεις πως όλο το πάτωμα είναι γεμάτο φύλλα γιατί ξέχασες ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα το προηγούμενο βράδυ..
• Όταν κάθεσαι στη βεράντα με μια ζεστή κούπα καφέ και χρειάζεσαι και ζακέτα..
• Όταν κάνεις σχέδια και δίνεις υποσχέσεις για μια καινούρια αρχή..
• Όταν αρχίζουν τα σχολεία ( όχι οτι σε επηρεάζει άμεσα, αλλά επηρεάζει όλη την οικογένεια, μιας και έχουμε και μια δασκάλα :))
  
• Όταν έρχεται η γιορτή σου...
• Όταν σταματάς να πίνεις κρύο νερό.
  
• Ότα ξαναρχίζεις να ακούς Θηβαίο, Μάλαμα, Αλεξίου και τους παλιούς γνώριμους μελαγχολικούς σου ήχους.
• Όταν η φώτο απο τις βουτιές σου στις παραλίες, αντικαθιστάται απο πεσμένα φύλλα σε κινητό και υπολογιστή
• Όταν γίνεσαι σπιτόγατα και έχεις και τον καιρό με το μέρος σου
• Όταν εύχεσαι για βροχή...

Με τη μαμά μου, έχουμε διαπιστώσει πως ο Σεπτέμβρης δεν μας πολυπάει σαν μήνας. Ότι κακό έχει συμβεί στην οικογένεια μου, έχει συμβεί Σεπτέμβρη. Χωρίς πλάκα όμως.
Όπως και να'χει, είναι χαρά για μένα, γιατί μου αρέσει η όλη ατμόσφαιρα.
Είναι λες και σου μιλάει ο αέρας, είναι λες και τα κτίρια μοιάζουν διαφορετικά, σαν να έχουν ξεφύγει απο μια άλλη εποχή..

Σαν να μεταμορφώνομαι στην πιο νοσταλγική εκδοχή μου, στην πιο ξέγνοιαστη..
που όσο και να φοβάσαι οτι θα με πνίξει η μελαγχολία μου, εγώ τη γουστάρω....

Κανείς για ιππασία...????

Ούσα ρομαντικό παιδάκι, εννοείται πως θα σκεφτόμουν κάτι γλυκό, όμορφο και απλά τέλειο για να γιοράσουμε την πέμπτη μας επέτειο....σκέφτηκα λοιπόν, μιας και το θέλαμε και οι δύο, να μπω στη διαδικασία να ψάξω που μπορούμε να κάνουμε ιππασία...

Φαντάστηκα οτι θα μου έβγαινε ο πάτος και θα πλήρωνα και ένα σωρό λεφτά...αλλά ήξερα πως άξιζες όλη την ταλαιπωρία οπότε μπήκα στον κόπο να ψάξω. Δεν περίμενα ποτέ πως θα έβρισκα αυτό.

Μιλάμε για κανονική Western City. Με το Saloon της και με τα όλα της. Μια Άγρια Δύση στο Λευκοχώρι Θεσσαλονίκης.
Στο αγρόκτημα είναι φανερό πως έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, το οποίο συντηρείται απο την οικογένεια Ζιώγα. Όλοι τους εξυπηρετικότατοι, απλοί άνθρωποι και ο δε μπαμπάς της οικογένειας θεόμουρλος! (Όταν βέβαια σου μιλάει για τα άλογα και την ιστορία τους, απλά χαζεύεις).

Στην αρχή, είχαμε χεστεί πάνω μας γιατί δεν είχαμε ξανανέβει ποτέ σε άλογο. Το γεγονός όμως οτι όλη η οικογένεια το αντιμετώπιζε τόσο φυσικά, μας έκανε και εμάς να χαλαρώσουμε..

Κάθε αρχή και δύσκολη και εννοείται πως απο τα πιο δύσκολα ήταν το ανέβασμα. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως, είναι πως και στο ανέβασμα και στο κατέβασμα, είχαμε ελάχιστη βοήθεια. Αυτό δεν έγινε σε καμία περίπτωση λόγω έλλειψης βοήθειας ή ανευθυνότητας απο τους ιδιοκτήτες. Αντιθέτως, λόγω υπερβολικής εμπιστοσύνης στα άλογα τους!! Που πραγματικά, τέτοια άλογα, και εγώ θα τους είχα τρελή εμπιστοσύνη!!

Ντάξει, για την αίσθηση πάνω στο άλογο, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Απόλυτη χαρά... ελευθερία...όταν εξοικειώνεσαι με το άλογο σου..το οποίο επιλέγεται απο τον ιδιοκτήτη με βάση την προσωπικότητα σου και του αλόγου σου (εγώ είχα τον Ronaldo, ένα γρήγορο και πολύ όμορφο άλογο και εσύ είχες τη Νεφέλη), λίγος πόνος βέβαια στους προσαγωγούς ( όπως και να το κάνουμε)...και ιδιαίτερα προσιτές τιμές.

10 Favorite Parts

1. Όταν χτύπησα το Ρονάλντο φιλικά στην πλάτη μετά απο ένα δύσκολο σημείο ανάβασης και ήμουν σίγουρη πως με κατάλαβε....

2. Η πανοραμική θέα του χωριού..(μην φανταστείς καμιά πόλη του Φωτός, αλλά είχε θέα).

3. Το χαμόγελο σου πάνω στο άλογο που έφτανε μέχρι τα αυτιά...

4. Η τέλεια μπύρα που σερβίρουν, που δεν την έχουμε βρει πουθενά αλλού...

5. Το πυργάκι, στο οποίο μπορούν να μείνουν μέχρι έξι άτομα και είναι άνετο, cosy και με τζάκι. Είναι ιδανικό, μετά απο μια δύσκολη μέρα για ξεκούραση και για ένα ατελειώτο παχνίδι μια νύχτα στο Παλέρμο στο μεγάλο δωμάτιο. Τις καθαρές μέρες, ακούσαμε οτι βλέπει μέχρι το Θερμαϊκό. Να ένας λόγος να ξαναπάμε...

6. Η εκπληκτική εφημερίδα που εκδίδει το αγρόκτημα, που περιέχει εκτός απο τα νέα του αγροκτήματος, και νέα γύρω απο την ιππασία και τα άλογα καθώς και συγκροτήματα με country μουσική.

7. Το φαγητό (που δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε, αλλά είναι ένας λόγος για να ξαναπάμε μιας και φαίνεται πεντανόστιμο).

8. Η δυνατότητα για τοξοβολία, paintball και ροντέο στο αγρόκτημα....

9. Οι μονοήμερες εκδρομές που διοργανώνονται απο τους ιδιοκτήτες και σου δίνουν τη δυνατότητα για μια εκπληκτική εμπειρία πάνω στο άλογο..

10. Τέλος, η αγάπη αυτών των ανθρώπων για τα άλογα, που πραγματικά ξεχύλιζε σε κάθε τους κίνηση, ήταν κάτι που δεν περνά απαρατήρητο..Μιλάμε για όλη τους τη ζωή. Άνθρωποι που έμεναν Θεσσαλονίκη και πήγαν Λευκοχώρι για να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Κλείνω με κάποιες πανέμορφες φωτογραφίες που βρήκα για το αγρόκτημα και σε κάνουν να θες να γυρίσεις σαν τρελός..

Ζάκυνθος: Το φιόρο του Λεβάντε

Είπα να κάνω ένα μινι-αφιέρωμα στο λατρεμένο νησί τση Ζακύνθου, στο οποίο πέρασα τις καλοκαιρινές μου διακοπές.

Καταρχήν, ένα πρώτο σχόλιο, να πω πως πήγαινα για τρίτη φορά αυτή τη χρονιά, οπότε τις ομορφιές της τις πολλές, τις είχα δει. Έμενε να δω μόνο τις παραλίες της για να την ερωτευτώ. Όπως και έγινε.

Στη Ζάκυνθο, μπορεί να πάει κανείς με λεωφορείο απο Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή Πάτρα. Καράβι παίρνει απο την Κυλλήνη και διαρκεί μιαμιση ώρα μέχρι το λιμάνι τση Ζακύνθου. Για πληροφορίες για τιμές, διαδρομή και διάρκεια, απλά ρωτήστε με :).

Την τρίτη φορά λοιπόν, πήγα με αυτοκίνητο. Φτάνοντας στην Πάτρα, δεν μπορείς φυσικά να μην προσέξεις το κοσμοτέχνημα που υπάρχει εκεί.

Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου

Στη συνέχεια, είναι λίγο πολύπλοκο το πως θα φτάσεις στη γέφυρα, γιατί πας απο δρόμο για Ναύπακτο και οχι απο δρόμο για Αντίρριο, (αν θυμάμαι και καλά τις περιοχές, δεν οδηγούσα εγώ, πάντως κάπου μπερδεύεσαι στανταρ όμως) και σε σαράντα περίπου λεπτά έχεις φτάσει στην Κυλλήνη και περιμένεις πλοίο.

Όταν πλησιάζει το πλοίο, δεσπόζει ο Άγιος, (Άγιος Διονύσιος, όλοι άγιο τον έλεγαν απλά), η πιο όμορφη και μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού.

Αυτό που είχα ακούσει και φοβόμουν, μιας και δεν ξέρω μπάνιο, είναι πως οι θάλασσες είναι κρύες και βαθιές. Η αλήθεια είναι πως η Ζάκυνθος είναι ένα νησί που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό: ΟΛΕΣ οι θάλασσες είναι πεντακάθαρες. Απο εκεί και πέρα, έχει βαθιές θάλασσες, έχει ρηχές θάλασσες που περπατάς χιλιόμετρα και το νερό σου έρχεται το πολύ μέχρι το μπούτι, έχει θάλασσες μόνο με άμμο, θάλασσες μόνο με πέτρα, θάλασσες χωρίς κύμα, θάλασσες λάδι, θάλασσες με κόσμο, θάλασσες που είσαι εσύ και οι χελώνες κ.λπ. κ.λπ...

Μια απο τις πιο όμορφες είναι η παραλία του Γέρακα:

Το μπεζ που φαίνεται στις κορυφές, εκεί δίπλα στην κουφάλα (:P), ονομάζεται άργιλος και είναι ότι πρέπει για τον καθαρισμό και απολέπιση του δέρματος. Στο ίδιο μοτίβο είναι και οι παραλίες Azzurro και Βασιλικός.

Next stop: Πόρτο Βρώμη

Ένα μικρό και όμορφο λιμανάκι, με πεντακάθαρα και καταγάλανα νερά και μόνο λευκή πέτρα, απ όπου μπορείς να πάρεις καραβάκι για να πας στο Ναυάγιο. Μικρή στάση για μπάνιο και βουρ για ναυάγιο.

Next stop: Ναυάγιο

Ναυάγιο απο πάνω

Ναυάγιο απο κάτω

Ναυάγιο απο μέσα

Για όσους δεν ξέρουν, το ναυάγιο είναι ίσως το πιο γνωστό αξιοθέατο του νησιού. Περίπου είκοσι χρόνια πριν (μπορεί και τριάντα, δεν παίρνω και όρκο), έφτασε στο λιμάνι ένα πλοίο με λαθραία τσιγάρα, το οποίο αντιμετώπισε κάποια μηχανική βλάβη. Για να μην τους πιάσουν, το έσκασαν και άφησαν το πλοίο στο λιμάνι. Μετά απο δύο μέρες, βρέθηκε το πλοίο και τα λαθραία και φημολογείται οτι έπιασαν τον καπετάνιο και μέρος του πληρώματος. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως η Ζάκυνθος κάπνιζε Marlboro για τα επόμενα δύο χρόνια!

Next stop: Πόρτο Ρόξα και Πόρτο Λιμνιώνας

Δύο πανέμορφες περιοχές, στις οποίες μπαίνεις στο νερό με βουτιά και έχει υπέροχες σπηλιές εκεί κοντά για να εξερευνήσεις. Στα αρνητικά σε σχέση με τις άλλες το λίγο κρύο νερό. Αλλά και πάλι μη φανταστείτε. Η φυσική ομορφιά σε κάνει να το ξεχνάς και το υπερκαλύπτει. Στάση για φαγητό με θέα θάλασσα.

Πόρτο Λιμνιώνας

Next Stop: Μαραθωνήσι

Την επόμενη μέρα, νοικιάσαμε καραβάκι και πήγαμε εδώ:

Ντάξει, τα λόγια απλά περιττά. Τι να πρωτοθυμηθώ? Την αίσθηση του να'σαι καπετάνιος.. το να βουτάς στα απίστευτα νερά.. το να βλέπεις χελωνίτσες.. το να παίρνεις καφέ απο θαλάσσιο περίπτερο (!)...να κάνεις ηλιοθεραπεία στο καραβάκι σου..να ανακαλύπτεις καινούριες σπηλιές..ή την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας....

Next Stop: Cameo Island

Ένα πανέμορφο ιδιωτικό νησάκι, με φθηνή είσοδο, τέλεια παραλία και οργανωμένο self service beach bar! Κάθε Κυριακή, White Party...τι να λέμε!!!!

Next Stop: Μπόχαλη

Η Μπόχαλη, κατ' ευφημισμόν εννοείται, είναι η Καλλιθέα τση Ζακύνθου. Εκεί, έχει τα πιο κυριλέ μπαράκια, και αρκετές όμορφες καφετέριες. Έχει θέα σε όλη την πόλη και το βράδυ είναι εκπληκτικά.

Last but not least: Χώρα

Τελειώνοντας, λίγες απο τις ομορφιές της πόλης τση Ζακύνθου. Tο παρακάτω άγαλμα, βρίσκεται σε μια απο τις κεντρικότερες πλατείες τση Ζακύνθου, την πλατεία Σολωμού.

Η "Δόξα" του Σολωμού

Κλείνοντας το όχι και τόσο μινι τώρα που το ξανασκέφτομαι, (αλλά αν ερωτευτείς κάτι, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σύντομος), φωτογραφία απο το απόφθεγμα του Σολωμού, που βρίσκεται στο Μουσείο του Σολωμού, στην πλατεία του Αγίου Μλαρκου στη Χώρα.

Photos by : Mary Th. K.

Αγαπημένα τετράστιχα....Part 2

Take this sinking boat and point it home.. We've still got time..Raise your hopeful voice you have a choice..You'll make it now..

Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια.. Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά, τα χρόνια μένουν άδεια......

Κι αμα δω κανένα φίλο, τρέμω
μη με θυμηθεί..Πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει..

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Δεν αντέχω άλλο έλα.... έλα πάρε με αγκαλιά.. να πεθάνουμε στα γέλια, να 'ναι πάλι όπως παλιά......

Τα κομμάτια μου μαζεύω και τη σκέψη μου παιδεύω..
σε θυμάμαι και σε σβήνω, μια μ' αφήνεις, μια σ' αφήνω..
Δεν τ' αξίζουμε το ξέρω, έλα όμως που υποφέρω..
ό,τι πήρες και δε δίνεις, τώρα άλλοθι προτείνεις..

Μα δεν πειράζει, νύχτα είναι...
νύχτα είναι θα περάσει...

Κι όλο εσένα θέλω μόνο...για κανέναν δε σηκώνω, τώρα πια...το ακουστικό....

...ζωή μου που είσαι άδεια..γέλα λίγο αν μ'αγαπάς...

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι

μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα

στις χαραυγές ξεχνιέμαι.....

Αγαπημένα τετράστιχα....Part 1

Υπάρχουν κάτι βράδια, που είσαι μόνος σπίτι, που είσαι καλά, αλλά τη μελαγχολία την αποζητάς βρε παιδί μου...θα βάλεις να παίξει ένας Μιχαλάκης, ένας Αλκίνοος....τι να λέμε τώρα... κάτι τέτοιες βραδιές λοιπόν, να τι ακούω εγώ...

Δεν είναι έτσι η καρδιά, δεν έχει για όλους ανοιχτά... Έρχονται, φεύγουν οι έρωτες μα εσύ είσαι πάντα μέσα....

Γι' αυτό κι εγώ, θα κοιμηθώ, με το παράθυρο ανοιχτό, να μετρηθώ με τη ζωή που μου 'χει μείνει... Γι' αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ, κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ, θα νικηθώ μ' έναν καφέ και μια ασπιρίνη.....

Κανέναν άλλον, δεν έχω βρει ακόμα...Να μου αλλάζει στον ουρανό το χρώμα......

Σε θέλω πολύ
απόψε που όλα μικραίνουν
και οι ώρες πεθαίνουν
κοιτάζω το χρόνο να λιώνει

Να ρθεις να με βρεις
γιατί όλα σε θέλουν
σε θέλει και η νύχτα
σαν μέρα που λάμπει
και σπέρνει τον κόσμο ξανά

Να ρθείς να με βρεις
γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα
χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω
εσένα αν δεν έχω εδώ

Το εδώ πουθενά
το τώρα ποτέ
αν δεν έρθεις η θάλασσα πλάνη
τα γέλια μας λάθος
κι οι φίλοι δεν είδαν
και οι δρόμοι στο τίποτα
απόψε εάν δεν έρθεις εδώ

Να ρθεις...

Ότι κι αν γίνει ένα να λες, πως μ'αγαπάς χίλιες φορές, πως μ'αγαπάς χίλιες φορές.... και εγώ, εσένα....

Όσο αγαπάω μένω πίσω...κι όλο μ' αφήνεις, να σ' αφήσω..

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις, απ' το πρωί να μου γελάς......

Αυτή η μυρωδιά απο γαζία, αυτή η τυραννία......

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει, σε ένα χάδι θα σου τα δώσω... κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω..μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό...

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες, βασιλεύουν οι μάγισσες....

συνεχίζεται....

Πράσινο τερατάκι. Όβερ.

Μαύρα σύννεφα...πάνω από κάτι τόσο όμορφο όσο εσύ και η σχέση που έχουμε...
αυτή η ικανότητα του ανθρώπου βρε παιδί μου, η τάση να οδηγεί οτιδήποτε όμορφο υπάρχει στη ζωή του προς την καταστροφή...δεν θα την καταλάβω ποτέ...τόση ένταση σήμερα...και γιατί? χωρίς λόγο....

εσύ δεν έκανες ΤΊΠΟΤΑ δε σε κατηγορώ ούτε στιγμή. εγώ φταίω και οι ψυχαναγκαστικές σκέψεις μου, οι ανασφάλειες μου το φτωχό εγώ μου και το ισχυρό υπερεγώ μου. και αυτά γιατί? γιατί έτσι....γιατί ο εαυτούλης μου θεώρησε πως όχι ρε πούστη, πολύ καλά τα πας τελευταία, ας έρθει κι ένα μαύρο σύννεφο και στη δική σου σχέση..καιρός είναι...

αλλά η ειρωνεία ποια είναι! πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα! πως τα δημιουργείς μόνος σου οεο! δηλαδή έλεος!!!! μαλακία δηλαδή!

ηρέμησε...πιες λίγο νερό, σκέψου. καθάρισε λαιμό, ανάπνευσε. λίγο πιο καθαυτή η σκέψη τώρα.

Ξέρεις, αφού ξέρεις λέμε. Ξέρεις τι νιώθει για σένα. το Ξέρεις. το Νιώθεις. και το Πιστεύεις. επομένως????.......

Η αιώνια κυκλοθυμία μου?

η τάση μου να ψάχνω λάκκους??

το ταλέντο μου να τους δημιουργώ εκεί που δεν υπάρχουν???

Δεν ξέρω...

ίσως μια πανίσχυρη δύναμη που μας παρασέρνει και μας οδηγεί στην αρχική μας κατάσταση...τη μοναξιά...ίσως μια ροπή, μια τάση για μοναδικότητα....ίσως..ίσως..ίσως.......

ίσως απλά ενδόμυχες σκέψεις μιας ερωτευμένης κοπέλας....