Newsflash

Workaholism is a lie. Nothing can make me stop thinking about you.

Απλά, λιτά και απέριττα.

Καταστροφολογίες

Συναντάς καινούριους ανθρώπους. Νέες εμπειρίες ζωής, νέα ανοίγματα καριέρας, νέοι δρόμοι, νέες προσωπικότητες, φρέσκα πρόσωπα.

Και δεν είσαι σίγουρος για το ποιοι είναι και τι κουβαλάνε. Φυσικά η πρώτη εντύπωση μετράει.

Απο εκεί και πέρα όμως?

Πως μπορείς να ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς? Σε ποιον από όλους να ανοιχτείς? Που να πεις τον πόνο σου, τις ανησυχίες σου, που να μοιραστείς τις κοινές σας εμπειρίες?

Αρχίζεις να ανοίγεσαι. Να λες την ιστορία σου, να ακούς την ιστορία των άλλων. Να προβληματίζεσαι. Να χαίρεσαι, να χαμογελάς. Να αγχώνεσαι. Να προβληματίζεσαι. Να στεναχωριέσαι. Να νιώθεις τα ίδια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς καλά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να ακούς κακά λόγια. Να προβληματίζεσαι. Να βλέπεις ότι ο κάθε ένας από αυτούς που έχεις γύρω σου κοιτά την πάρτη του, τη βολή του.

Είσαι σαν τους άλλους? Είσαι άλλος ένας εαυτούλης?

Πάντα πίστευες πως είσαι more than that.
Είσαι όμως?

Άλλη μια μέρα...

Μια λεπτή γραμμή

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τα πράγματα συνήθως. . από άλλους λέγονται όρια. Θα χρησιμοποιήσω απλά τη λέξη γραμμή.

Κάποτε τα νεύρα μου θα παραλληλίζονταν με τριχιά. Τώρα, πλέον έχουν γίνει μια λεπτή γραμμή. Η υπομονή μου έχει σχεδόν εξαντληθεί, η ευγένεια μου αρχίζει και χάνεται και η τρελή θέλει να πάμε για μαρουλάκια!!!!

Όσο ευλογημένος είναι ο τόπος, άλλο τόσο θεόμουρλοι είναι οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτόν. Τέλος. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Ξυπνάω.

Όλα είναι στο μυαλό

Το καλοκαίρι ξεκίνησε σε νησί. Καλό σημάδι. Ήλιος, θάλασσα, κόσμος. Και το καλύτερο όλων: τα πάντα πληρωμένα.
Οι μέρες έμοιαζαν όνειρο. Εκεί που όλοι περνούσαν κρίση, εγώ ένιωθα πως είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Μακριά από όλους κι από όλα, για άλλη μια φορά, οι επιλογές μου με οδήγησαν σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.
Φθινόπωρο. Αρχίζει και ερημώνει. Ο αέρας ακούγεται πλέον συνέχεια. Νυχτώνει νωρίς και ο κόσμος είναι πιο σκυθρωπός. Το ταμείο είναι μείον, ψάχνω τους ανθρώπους γύρω μου και η δουλειά δε με γεμίζει καθόλου.
Πάντα πίστευα στους ανθρώπους και στη δύναμη που έχουν πάνω μας. Πίστευα στις σχέσεις, τις ανθρώπινες και τις πιο προσωπικές. Στις προσωπικές, πιστεύω ακόμη.
Έχω ζήσει με αγάπη και έχω προσφέρει απλόχερα την αγάπη μου. Νιώθω τους ανθρώπους που είναι μακριά μου να μου δίνουν δύναμη, αλλά μέρα με τη μέρα, ο ευλογημένος τόπος με πνίγει. Η θάλασσα, αντί να παίρνει μακριά τα προβλήματα μου, μου τα φέρνει όλο και πιο κοντά με κάθε κύμα που σκάει δίπλα μου.

Προσπαθώ σε κάθε δυνατή ευκαιρία να δραπετεύω και βρίσκω λίγη ζεστασιά 75 και κάτι ναυτικά μίλια και 504 χμ από εδώ...

Μήπως όλα είναι στο μυαλό? Η φυλακή που με κρατάει εδώ, μήπως με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο θολά απ' ότι πραγματικά είναι? Μήπως οι επιφανειακές σχέσεις που έχω εδώ με κάνουν όλο και πιο κυνικό άνθρωπο? Μήπως η απουσία οποιουδήποτε ενδιαφέροντος για τη δουλειά μου με κάνει να παραλογίζομαι? Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση...

Υ.Γ. Άγγελε, εδώ είμαι πάντα, δε φεύγω. Τελευταία προέκυψαν κάποια θεματάκια και δεν μπαίνω τόσο συχνά, αλλά όποτε με ψάξεις, να ξέρεις πως θα με βρεις.

Η φιλοσοφία του καλοκαιριού

Κλεμμένο, αλλά δοξασμένο, το παρακάτω κείμενο, είναι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής:

Αν το ποτήρι είναι μισό άδειο ή μισό γεμάτο ποτέ δεν ήξερα να σου απαντήσω… κατά τη γνώμη μου εξαρτάται πάντα απλώς απ΄το πόσο πολύ διψάς,…

Απλά.